Olympische spelen en de gekleurde mens

Houd je vast, ik ga het weer zeggen. Alweer, maar negers doen het goed bij de Olympische spelen. Een paar dingen vallen mij op bij mezelf wanneer ik elke ochtend kijk naar de tv. Als eerst richt ik me alleen op gekleurde mensen. Ik heb een totaal andere beleving wanneer ik kijk naar witte atleten. Het is raar, ik heb mezelf erop betrapt toen ik gisteren naar Usain Bold uit Jamaica keek.
Wat me nog meer opvalt is de arrogantie van de Amerikanen, de emotieloze gezichtsuitdrukkingen van de Europeanen bij verlies en de uitzonderlijke spleetogen van het Aziatisch ras. Wat me absoluut verlekkerd zijn de gespierde benen, armen, handen, kuiten en stevige billen van alle negers! Ik kan niet helpen dat zo te zeggen. Schaamteloos, ik weet het. Sporters zijn mooie mensen om naar te kijken. Ik benijd wel die platte stalen buiken van al die meiden. Bovenal benijd ik het geluk en de gezonde uitstraling die topsporters over zich heen hebben. De arrogantie en zelfverzekerdheid is zo mooi om naar te kijken. Ze hebben echt iets.
En terwijl ik dit zo tik denk ik, wat is toch die neiging om steeds naar gekleurde mensen te kijken. Is het omdat ik zelf gekleurd ben? Want echt, ik heb geen enkele emotie bij Michael Phelps. Ook al heeft ie volgens mij de meeste gouden medailles. Maar bij Gabby Douglas raak ik emotioneel wanneer ik haar in de lucht allerlei capriolen zie maken. En boos wanneer ik stomme opmerkingen lees over het feit dat haar kapsel anders moet. Is toch wat? Hoe perfect moet een mens zijn?
Enfin, wat me ook een ontzettende kick geeft is het startschot. Mijn tv is dan extra luid. Je zou zweren dat ik zelf daar sta, klaar om te starten. Het camerawerk is werkelijk prachtig. Je ziet elke spier voor je tv flitsen. Sneller dan de wind. Ik krijg er kippenvel bij, de snelheid van die benen. Ze vliegen, het is niet anders. Ze vliegen over water, vliegen in de lucht, vliegen over de banen. Machtig. Ik kraak voor mijn Caribische jongens bij ‘Track and Field’. Dat ze die arrogante Amerikanen een lesje leren. Ja, en ook al trainen ze in Amerika zelf. Ze moeten voor ons oppassen. Mijn hondjes schrikken niet meer wanneer ze een langgerekte A horen om zes uur in de ochtend of wanneer ik in mijn handen klap. Of wanneer ik het Amerikaans volkslied spontaan meezing en mezelf moet dwingen om niet te gaan staan. En wanneer ik luidkeels Ranomi Kromowidjojo’s naam roep in de hoop dat mijn buren zich niet afvragen of ik gestoord ben.
Het is mooi om te kijken naar de topsporters in de wereld. En waarom er uitgerekend vandaag On the Wings of Survival met meneer Meye op tv is weet ik niet. God is toch ook bij de Olympische Spelen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *