Valerie, een tante uit Amerika, is de motor geweest achter deze 50 man tellende reünie en gaf mij een familiebrasa. Het had zowat een jaar geduurd om deze dag te organiseren met hier en daar wat gemurmel maar eindelijk was het zover gekomen. De oudste zoon van de Vanenburgtak, Oom Frank stak zijn inleidende speech af, van waar de naam Vanenburg kwam. De groep luisterde eerst geïnteresseerd maar naarmate het verhaal vorderde, zo vorderde ook de fronsen op de gezichten. Ik begreep het allemaal niet meer. Een andere nicht zat achter de laptop te tikken, wie wie was, van welke lijn of van welke broer om een stamboom te maken. We mochten onszelf voorstellen. “Ik ben dochter van Martha, helaas al overleden, die de dochter is van Richard Rudolf Vanenburg en Hariette Marengo, ik ben kinderloos en woon gelúkkig in Suriname.” Het woord gelukkig had ik geleend van een andere nicht die zich voorstelde aan de groep en een beetje wilde pesten. Vooral die mensen die in Nederland of elders in de wereld wonen. Een bonte mengeling van ouders, grootouders, kinderen en kleinkinderen, allen een relatie hebben met een intussen overleden Vanenburg. Vele woonachtig in Suriname, anderen in Nederland, België, een uit Liverpool en uiteraard Amerika. Residence Inn was de plek, op zondag 5 augustus, de dag dat Usain Bolt de snelste man in de wereld de finale zou rennen op de 100 meter sprint.
De zon liet weten dat we in Suriname waren. Ik had mijn bedrukte ‘Family reunion Vanenburg t-shirt ‘gepimpt’ wat niets anders betekent dan dat ik de schaar erin had gedaan om wat luchtgaatjes te maken. Mouwtjes eraf geknipt enzovoort enzovoort. Elk ander had braaf de groene t-shirt met best een hoge kraag aan. Dis faya son? Na-ah, noway, not me.
Dus Oom Frank stopte zelf met die tori, want ik denk dat hij ook niet echt precies wist wat of hoe. In elk geval was Wijlen Oom Jules Vanenburg in Amerika de belangrijkste schakel geweest bij de opleiding van Oom Frank en daarmee het contact tussen de families. Een belangrijk detail is dat de naam Vanenburg niet in het boek van professor Lamur bij zijn volkstelling staat opgetekend. Werk voor de speurhonden in de familie. Archieven opslaan en een echte stamboom maken.
Het leuke is dat de jongere generatie constant in de lach schoot bij opmerkingen van de oudere generatie.
‘Ik moet erbij zeggen, mijn zoon is notaris. Bij hem kun je alles.’
‘Waarom praat je in het Engels?’
‘OK Frank, praat weer Nederlands.’
‘Dat doet niet terzake.’ werd mijn oom streng toegefluisterd toen hij een saillant detail wilde geven over een van die vrouwen in die familie.
‘Mijn gunst Ruth, ik kan je echt niet zoveel vertellen van Opa, omdat we nooit echt spraken.’
Gelukkig praat deze/mijn moeders generatie wel, althans soms moet je ze forceren of met de nodige slijmtactiek je fragmenten van vroeger laten vertellen. Ze houden een wereld voor ons verborgen!
We konden gebruik maken van het zwembad. De broeierigheid onder de cabin dwong mij en de anderen om een sprong in het chloorwater te nemen. Er waren hotelgasten in het zwembad en ik stelde voor dat als we massaal in het water gingen we ze wel zouden wegdrijven. Helaas is mijn plan mislukt omdat niet iedereen zwemkleding had meegenomen. Het water was lauw-warm, maar wel verkoelend. Na een half uurtje te hebben gewatertrappeld, want van banen trekken was echt geen sprake, spoelde ik mij af en ging eten. Gegrild had op het menu gestaan. De jukebox werd aangezet met Lieve Hugo poku, de magen werden gevuld terwijl iedereen elkaar wel een update van zijn/haar leven gaf. Wat doe je nu; ben je weer verhuisd, hoeveel kinderen heb ik gemist sinds ik je de laatste keer zag; wie is je moeder weer; ben je familie van Patricia; oh, ik herken dat gezicht, je lijkt op ze; hoe kom ik aan dat boek van je; breng nog een Chiller voor me, ik drink eigenlijk geen bier; Jomel, kom eten!; Ik ben boos op je, ik zie je te weinig Ruth; Ik blijf in mijn huis, dan kom ik niet in problemen…met mannen. Hilariteit alom.
Tussen al het eten door, alle icecream en cake waren alle hoofden stiekem gericht op het tv-scherm tegen de muur en op hun horloges, want Usain Bolt zou de finale rennen. Twee bakras die voor het scherm gingen staan en niet doorhadden dat een heel peloton naar het scherm keek, kregen een bok dat ze moesten opschuiven. ‘Ow, staan jullie ook te kijken?’ Sufferds! “In Zuid Afrika gaat ie dit doen, niet nu, niet hier in Suriname,” zei een neef die zich langzaam irriteerde dat die mensen in alle onnozelheid pal voor het beeld gingen staan. Ik was ook wel vrijwillig bereid om zonder diplomatie die twee gasten voor het tvbeeld weg te halen.
En toen kwam het grote moment. Ik vroeg de barjongen of hij wat geluid bij het beeld kon doen. Zo konden we de finale beter volgen. De muziek ging uit en iedereen keek met ingehouden adem naar de eindsprint die Usain maakte. Hij startte zoals gebruikelijk heel langzaam, om dan in de eindfase een sprint van jewelste te maken. Goud en zilver voor Jamaica! Wat een magisch moment, gebrul, gegil, geklap voor de snelste man van de wereld.
‘We moeten dit soort reünies vaker doen mang’ werd voor de zoveelste keer gezegd…
Foto: Mario C. Castillion
In flickr een indruk http://www.flickr.com/photos/rsanajong/sets/72157630934437368/detail/
Ruth,thanks voor die leuke hi- lights van deze schitterende dag .Hierdoor kunnen we nog lang van genieten
Ruth, wat een mooi verslag mang; je bent een waar schrijverstalent, dat je dat allemaal zo snel en zo mooi verwoord hebt. Mijn complimenten hoor!!!
Deze dag is echt voor herhaling vatbaar.
Ruthwa, on the dot met de weergave. het was echt een fijne dag, waarschijnlijk hadden we meer moeten mingelen en niet plakken, maar het is voor herhaling vatbaar. we moeten de pic sowieso vermenigvuldigen.
Whahahahahaha, wat heb ik gemist mang….Heerlijk om dit zo te lezen! Thanks for the heads up! Ruthje, wat zouden we een lol gehad hebben samen……Mi Gado……Ik baal mang….
Ruth, wat heb je dit weer fantastisch neergezet. Super!