Zonder muziek kan een mens niet leven

Volgens mij heb ik het al een keer gezegd of tenminste gedacht: wat zou ik zijn zonder muziek. Ik bereid me al maanden geestelijk voor op het Curacao North Sea Jazz festival. Eigenlijk al een heel jaar. Nog een paar tergende dagen te gaan in deadlines en stress en dan is de vlieger pakken richting Hato. Ik krijg het benauwd bij die gedachte dat ik in een wereld zou leven waar geen muziek zou zijn. Ik luister naar alle muziek, maar heb niet alle lief. Zo word ik helemaal amechtig van Rap en Rock. Salsa daar word ik onrustig van, ik kan er niet veel van hebben. Niet een hele avond naar luisteren of op dansen. Terwijl ik wel Bigi Poku de hele dag kan hebben, wat eigenlijk qua ‘onrust’ in dezelfde categorie valt. Dyugudyugu is het woord. Ik had ooit een cd ontvangen van een Sinti (Zigeuner), was een speciale uitgave met vioolmuziek. Daar werd ik zo depressief van. Van de mooiheid van die muziek althans. Je moet ervoor in de ‘mood’ zijn. Ik gebruik die cd wanneer ik een dramatisch of tragisch stukje tekst moet schrijven. Dat inspireert mij namelijk ontzettend om ook in die sfeer of ‘mood’ te schrijven. Geluid en muziek heeft effect op mijn schrijven geef ik toe. We hebben wel vaker geexperimenteerd met geluid bij schrijfoefeningen op de schrijversvakschool en het werkt. Omdat mensen zintuiglijk zijn. Dat is voor mij de enige verklaring.

Ik zou mezelf een mellow type noemen. Mellow in die zin dat ik graag naar rustige muziek luister. Rustig als Jazz. Nou, Jazz is niet altijd rustig. Maar dat genre muziek is nu echt mijn ding. Je hoort instrumenten in hun ultiemste vorm. Eigentijdse jazz, want dat zware, dramatische, Bluesjazz is best wel heftig. Ik heb een keer meegemaakt dat ik samen met een vriend naar jazz luisterde dat zo diep ging bij hem dat hij spontaan begon te tranen. Muziek gaat diep als je écht luistert.

Dus dit weekend neem ik weer een dosis live muziek in. Dan kan ik daar lekker op teren. Dosis als in ‘drugs’. Van artiesten waar ik mee ben opgegroeid en waar ik van wenste dat ik een stem had om de wereld bij elkaar te zingen. Alicia Keys, India Arie, Jill Scott, Carlos Santana, Randy Crawford en David Sanborn, Marcus Miller, Dizzy Gillespie, Ruben Blades en meer . Ik raak er opgewonden van, dat idee, stil te luisteren, op mijn benen die wellicht zullen branden van het lange staan, maar de tonen in me op te nemen, vergezeld van 10duizend andere mensen, de zeewind van Curaçao en herinneringen die zullen langsflitsen, spelend met mijn emoties van toen en van nu. Het leven is goed, wanneer je spaart…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *