Een weekend van pure energie

20120903-082130.jpg

Mijn klok wijst 9 uur. 2 September. Ik zit ergens aan een pool op Curacao, had eerst een duik genomen, ben in een resort waar ik de naam nog steeds niet van weet, tussen palmtakken, de zeewind, vogels die anders fluiten, een uitzicht van huizen, boten en luxe stenen. Ik heb een soort gelukzalige moeheid over me heen: gespannen kuiten, tintelende voeten en een zwakke onderrug. North Sea Jazz Curacao, of omgekeerd, vrijdagochtend ben ik geland om vrijdagavond een stoot aan muzikale energie in te nemen. De schrijfenergie is er vreemd genoeg. Ik zal het maar adrenaline noemen. Het leven is te kort om veel te slapen, niet?
Hoe moet ik een gevoel beschrijven van
de energie die ik heb mogen beleven met mijn zintuigen. Ik heb spiritualiteit altijd vertaald als het leven zelf. Dit weekend heb ik weer, en elke keer is het anders, me heel erg spiritueel verbonden gevoeld met muziek, met mensen en met mezelf.
Thank you for this energy this light zei Carlos Santana op dag 1 van het festival. Ik weet niet precies hoeveel mensen er waren, wellicht 12 of 15 duizend, maar die energie heb ik voor de derde keer mogen delen. Wat ik heb ervaren zou ik als goddelijk willen typeren. En niet zomaar,: als je niet gevoeld heb wat ik heb gevoeld, was je er niet ècht bij. Santana, Jill Scott, India Arie, Randy Crawford en Joe Sample: het zijn mensgoden. Mensen die ongedwongen, vol passie, in de ultieme precisie hun stem of vingers gebruiken.Je kan er alleen maar van genieten.
Jill Scott, Dag 1, een stevig gebouwde sexy grote meid, kort koppie, grote kanjers van oorbellen, prachtige jurk (waar ik mezelf overigens in zag staan, ja zo een wil ik ook). Hoe beschrijf ik Jill Scotts energie? Sensueel en je hoeft daarvoor geen man te zijn om dat te zien of te voelen. Het woord ‘voluptueus’ krijgt de juiste betekenis toen ik daar stond in de menigte. Gigantische boxen, langs de zee, in de openlucht, lichten op de artiest, een tribune aan de linkerkant van het terrein en swingende mensen. Ja, schoonheid is het woord! Jill Scott was op dat moment gewoon de mooiste vrouw op dat terrein. Alle andere mooie vrouwen met de mooiste en hoogste hakken, kortste rokjes, langste haren, slankste lijven, duurste parfums, grootste siliconen en mooiste schmink wogen niet op tegen de schoonheid van Jill Scott. Ik kijk niet naar vrouwen zoals mannen naar vrouwen kijken, maar het is wat in je hoofd schiet op dat moment, en een gewone waarheid. En een evenzo zuivere, machtige, krachtige poëzie zingende vrouw met funky bewegingen. Haar thematiek, de man, bezingen, wat elke vrouw zou willen doen voor de man die ze liefheeft. Jill Scott, ik heb nog nooit zoveel kippenvel gehad. Heb haar in Ahoy ooit in Rotterdam meegemaakt waar ze 30duizend man bij elkaar gilde, maar dit was anders. ‘I thank you God for this gift.’ Ik wilde God ook bedanken voor Jill Scott. De eenvoud, de woorden van haar poëzie (want dat is het gewoon), de echtheid van het leven bezingend. De ‘kippenvelmomenten’ waren er veel. Er is nog geen zalfje of crème ontwikkeld he, tegen constante kippenvel? Wow. De bescheidheid, dat ongedwongen hoge noten zingen: alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dan aan het eind God te bedanken in het spaans, in opera. Gracias Dios! Nogmaals, wie dat niet heeft gevoeld, weet niet wat muziek is! Ik werd er even emotioneel stil van. Sereen is een beter woord.
Een nog grotere ‘godmens’ met een energie die onbeschrijflijk is, was Carlos Santana. Je moet je voorstellen 10 duizend mensen, op de grootste tribune, die vingers van Santana en elke noot die uit zn snaar kwam, allen herkenbaar, elke vezel in je lijf gaat gieren van vreugde, je wil opstijgen, zweven, je hebt het niet in de hand, je bent dronken terwijl je geen alcohol op hebt. Machtig! En echt zoo spiritueel. Dit was het gewoon! Ik denk dat ik in het paradijs was. Nee, ik heb geen drugs gebruikt en ook geen alcohol. Nee, ik jok, wel wat drugs, maar dat was alleen om mijn spieren een beetje te verslappen en mijn rug te sparen: NAPROXEN, want een mens van 42 met hernia kan niet twee dagen achtereen van 7 uur ‘s avonds tot 3 uur in de ochtend op zn benen staan. Dus ik had inderdaad wat drugs op, maar wellicht zou dat andere in de categorie ‘cocaïne’ vallen.  MEESTERLIJK. Mensen als Santana zijn profeten volgens mij, ze scheppen muziek, scheppen een wereld voor je en wat zo tof is, is dat hij mee is gegaan met de tijd. 70 jaar! Onvoorstelbaar. Ik was wel 12 keer flauwgevallen van de vermoeidheid. Hij genoot er zichtbaar zelf van en echt wanneer artiesten zeggen dat er iets is dat groter dan hen is en ze leidt, dan is het echt zo. Hij was het laatste op het program geweest en het was teveel, om het uur of anderhalf uur grote orkesten, zangers, van de ene hoek naar de andere lopen en dan nog een stoot Santana, it was too much. Too much to handle. Ik begrijp de volgende dag dat er een afterparty was in Hotel Renaissance en dat hij gewoon verder speelde en niet te stoppen was. How crazy is that!

Muziek om baby’s op te maken!: zo zou ik Marcus Miller zijn muziek willen typeren. Elke vrouw zal je zeggen dat een man die een basgitaar bespeelt sexy as hell is. Ehm, ja, ik had altijd van hem gehoord, gelezen, zijn muziek beluisterd, want hij was de ‘ader’ van Miles Davis. Heerlijk om daar op nauwelijks 10 meter vanaf te staan en te kijken hoe die speelt. Zoo sexy, ik kreeg onzedelijke emoties bij zijn spel. Muzikanten zijn gewoon bijzondere mensen. Het spijt met voor alle andere kunstdisciplines. Ze hebben iets hoor. Iets, iets iets… Iets dat aantrekt net een magneet en je kan er moeilijk vanaf blijven, hoewel je weet dat ze eigenlijk niks nodig hebben dan hun instrument en in hun eigen gecreëerde wereld leven. Prachtig.
Ok, Randy Crawford en Joe Sample. Jazz in zn puurste vorm. Zoo aandoenlijk die twee. Mrs. Crawford leek op een Surinaamse tante, met een no-span mentaliteit, een lach die in het zieligste lied weerklonk. Doodeenvoudige vrouw, klom het podium op in wit gekleed, veel te lange mouwen t-shirt en veel te warm voor Curacao. Enfin, haar anekdotes tussen de liedjes door waren vol zelfspot. ‘I couldn’t get any blacker than my skin.’ Ze was die dag ervoor lekker gaan zonnen en gaan zwemmen in de zee, half naakt en alle mannen deden hun ogen dicht, want ze heeft behoorlijke tieten. Joe Sample reageerde alleen met zijn magische vingers op de piano. Ze liefkoosde hem met haar zachte stem, schoof haar bh bandje naar links, aaide hem over zijn bolletje en zong een lied: happiness is Joe. Zo mooi om dat te zien, twee oudere mensen met hun eigen passie die samensmelt al die jaren en blijvend is. Ja, dan krijg je weer een beetje hoop in de liefde als je er zo naar kijkt. Aandoenlijk, die stem bij Rio di Janeiro blues, One day I’ll fly away en Almas, you lucky lucky thing.

Ik vond dat overigens veel meer genieten dan bij Alicia Keys waar ik nauwelijks een halfuurtje naar heb gekeken. Het geluid was niet goed. Je hoorde haar zuivere stem niet en voor mij te veel populaire liedjes. Alicia Keys heb ik ooit zien optreden samen met Herbie Hancock en wat mij betreft is ze een betere pianiste dan zangeres. Maar ze heeft inderdaad de hiphop kant gekozen en dat is niet echt mijn ding. Jammer.
Een ding wat alle artiesten zeiden was dat ze dankbaar waren voor hun talent. Het viel op, maar nu pas had het voor mij echte betekenis. En dan had je India Arie als hekkesluiter, een pure geest van eenvoud en bescheidenheid die constant dank je zei. Ze is duidelijk multi-getalenteerd, maakte balletpasjes bij haar muziek, zong, speelde ook nog op de dwarsfluit en dat alles in een witte jurk gemaakt door haar moeder, die ook nog een intro in het lied ‘Melody’ kwam geven. Het was te mooi, het moment! Puur, ik had zo iets van wat een lief meisje en wat mooi om getuige te zijn van die liefde tussen haar en haar moeder en haarzelf. Jeetje, de boodschap van zowat alle artiesten was ook, doe je ding, love yourself, omdat het zoo belangrijk is. Haar nieuwe cd is Open Doors en daar zong ze wat liedjes van, heel anders van thematiek, maar duidelijk een groei en zo spiritueel.
Ik heb niet alle bands beschreven maar deze artiesten hebben de meeste indruk op me gemaakt. Jazz is really food for your soul. Ik ga nu iets doen aan die tintelende kuiten en mijn moeheid delen met de zee. Thank you North Sea Jazz, I’m fortunate! Thank you God!

6 thoughts on “Een weekend van pure energie

  1. Fenomenaal !!! Een ieder die daar niet kon/wilde zijn, kan de momenten die door u beschreven zijn, helemaal voor de geest brengen. Mag ik delen met anderen ? Via Ini heb ik dit ontvangen. Danki Ini !

    1. Hahaha Dank u wel. Maar natuurlijk mag u dit delen mevrouw Curiel, Er zitten wel wat taalfouten in, maar dat word me vergeven hopelijk. ik zit niet achter mijn computer hier want ik zie bij herlezen wat foute tekens enzo. U heeft GEMIST! Groetjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *