Vliegramp 3 april 2008

Heel griezelig. Afgelopen maandag deed ik de uitspraak nog dat die kleine vliegtuigen naar het binnenland vliegende doodskisten waren. Het kleinste toestel waarin ik heb gezeten zijn de vliegtuigen naar Brazilie en Curacao (met vleugels die verroest waren en waar stukjes van af vlogen). Als ik wist dat drie dagen daarna de vliegtuigcrash zou gebeuren, had ik het nooit gezegd.
Het is triest wat gisteren is gebeurd. Condoleances aan alle familie en vrienden van de slachtoffers. Ik hoor op dit moment Ronnie Brunswijk aan een reporter vertellen dat hij meteen is geweest naar het rampgebied. Ja natuurlijk Brunsi vliegt vaak naar het binnenland. Suriname heeft twintig hardwerkende mensen verloren. Elf mensen in dienst van Telesur. Ik denk dat ze met Telecom werkzaamheden bezig waren. Twee kleine kinderen waren er ook bij vertelt Van Embricks van het rescue-team. Drie ontploffingen geweest zeggen ooggetuigen. Ik wil er niet aan denken hoe het voor de mensen was om de zwaar verkoolde lichamen te bergen in zakken, in het vliegtuig, in het mortuarium.
Deze week was geen mooie, twee zelfmoorden van twee jonge mannen en dan dit. Het geeft een naar gevoel van binnen. Een gevoel dat het leven heel relatief is.
Heel veel sterkte aan de familie nogmaals. Ik ben woordeloos en verdrietig. Schrijven over de dood is interessant. De realiteit daarvan doet pijn.

5 thoughts on “Vliegramp 3 april 2008

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *