Ter overdenking bij 8 december

Vanmorgen stond ik met een lethargisch gevoel op.
Ik ben omringd door berichten van overlijden, begrafenissen en mensen die op sterven liggen. Gisteren was ook 8 december, de dag dat er 12 burgers geëxecuteerd werden in 1982. Eergisteren stierf een vriend in Antwerpen, een week geleden een bekende danser van 42 jaar, zaterdag een bekende psychiater, eergisteren een ex-minister. Mijn moeder ligt in het ziekenhuis en ik kom er elke dag waar dagelijks de sirene keihard loeit en vervolgens muisstil blijft.
Een paar jaar geleden won ik de derde prijs voor de Kwakoe literatuurprijs met een relaas over een dode. Ik besloot om door te gaan met het thema. Riten en gebruiken in Suriname. Als aankomend schrijver heb je dus een radar die alles wat met het thema te maken heeft moet signaleren en in je opnemen.
Gisteren was het echt teveel. Ik ben nergens geweest, heb me opgesloten in mijn huisje.
Er breekt een soort dodenfeest los, een feest van nachtwaken, kerkdiensten, rouwkleding, mensen die huilen en allerlei traditionele gebruiken waar je gek van wordt. Ik wil niet vragen waarom het zo een pijn doet. Antwoord zul je slechts weten als je zelf dood gaat of bent.
Op de chat vertelde een vriend van mij, die van een begrafenis kwam dat als ie zou vertrekken hij graag op eigen houtje de ‘stekker’ eruit zou willen doen en bepalen hoe zijn begrafenis eruit zou zien. Veel alcohol, muziek en vrolijkheid.
Soms waan ik mij een wereld waar dat mogelijk is, waar geen verdriet bij hoort als iemand dierbaars is overleden. Waarom mensen gaan rouwen en zichzelf of althans het leven in zich verliezen. Ik begrijp het aan de ene kant. Het is menselijk. Tenslotte ben ik daar zelf deel van, opgevoed in een milieu dat het van je verwacht. Verdriet hebben bij overlijden van een dierbare. En toch wenste ik dat we als mensheid er anders mee omgingen. De dood hoort toch bij het leven? En wat als de dood inderdaad niet zo erg is als we denken. In vele boeken die ik gelezen heb over het ‘ hiernamaals’, ‘ bijnadood’ ervaringen en dergelijke waar de dood wordt ervaren als een verlichting. Een begin. Wie zal het weten? Toegegeven die gedachte geeft troost. Maar weten? Wie van de levenden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *