KKF Beurs en chillen

Onlangs was ik op de valreep nog naar de KKF beurs. Het beursterrein is op drie minuten afstand van mij, misschien vijf rijden en ik werd zes dagen lang geteisterd door de live flitsen op tv. Het is heel wat jaren dat ik niet ben geweest, gewoon uit protest om de slechte kwaliteit van het aanbod aan nieuwe producten. In ons landje moet je de beurs zien als een grote gezellige rommelmarkt waar je van alles voor een zogenaamde ‘actieprijs’ kan kopen. En aangezien ik geil op digitale hebbedingetjes en nieuwsgierig was naar de strijd tussen de telecombedrijven liet ik mij verleiden om te gaan.
Ik nam twee vriendinnen mee om voor het geval ik een claustrofobisch aanval zou krijgen, zij mij konden opvangen. De lange rij met dranghekken waar al de bezoekers zich eerst doorheen stapvoets moesten wurmen om een kaart te kopen aan een van de loketten, viel achteraf mee.
Het is altijd griezelig druk. Dat mensen met kinderen die net uit het eitje zijn gebroken daar rondlopen om acht uur ‘s avonds zal ik nooit begrijpen. Enfin, het ging vrij vlot, dat rijgebeuren.
Het eerste schokkende was dat het tarief voor aansluiting van ADSL slechts 75 USDollar kostte en dat terwijl ik een paar jaar terug 325 heb betaald! Ik ben dus snel weggelopen uit die stand, ik voelde mij een misbruikte en uitgeplukte consument. Verder wandelend waren de enige stands die mij opvielen de drukkerij van Afaka die landkaarten en wegenkaarten had als nieuw product en een mooie poster met Surinamers die een wezenlijke bijdrage hadden gegeven aan cultuur, economie en dat soort van maatschappelijke dingen. Verder zag ik niet-surinaamse jurkjes voor nog geen 15 SRD, nep haar, opblaasbare kerstmannen, en grootse eettenten. Praten werd gillen, omdat er een live optreden was van een bekende Surinaamse jonge zanger die ik graag een slok van mijn flesje water wilde geven. Bij elke stap kwamen we wel een bekende tegen waar een babbeltje werd gemaakt.
En toen werd alles stil om me heen, toen ik werd gezogen door een stand waar er nieuwe mobieltjes en PDA’s in de aanbieding waren. Mijn ogen zochten gauw de Nokia E71, want daar had ik maanden naar gesnuffeld via Internet. “Mag ik hem voelen?” vroeg ik de jongeman wiens gezicht ik niet meer kan herinneren. Wat een zaligheid was dat het koele metaal te voelen in mijn handpalm. Zachtjes ging ik met mijn duim over het Qwerty toetsenbord, om te voelen of ze daadwerkelijk zo aangenaam voelden als de reviews die ik had gelezen. Even sloot ik mijn ogen. Inderdaad! Wat een lekker ding! Nokia is mijn eerste liefde geweest en zal dat altijd blijven. De prijs bracht me terug op aarde. Goed dat ik niet veel geld had meegenomen, want soms overkomt de verliefdheid me en ben ik impulsief. “Alleen tijdens de beurs hè, die prijs?” Ik werd geroepen door mijn twee vriendinnen die allang verder waren gelopen.
Alsof mijn gedachten geraden werden zei Mariska “Jongens, niets bijzonders, wat gaan jullie doen? Gaan we nog door in deze doolhof of?”
“Mijn rug begint al pijn te doen” gebruikte ik vaker als excuus en dit keer was het echt zo. Ja heerlijk om misbruik te maken van je hernia.
Het is leuk om vriendinnen te hebben die op een lijn met je zijn. Omdat ik op dieet ben zijn we dus braaf naar Fernandes Bakkerij gelopen om er te chillen. “Een kaasbroodje en een flesje water voor mij.” Er kwam een man met een hele dikke buik en een klein billetje de zaak binnen en zoals dat meestal toegaat bij meiden (praten over mannen en eten) begonnen we te speculeren over de lengte en grootte van zijn penis met daarbij onze wijsvingers gebruikend. We schaterlachten in de ruimte die alleen naar vers gebakken brood en bol rook, niet doorhebbende dat een hele magere man, iets naast onze tafel alles verstond wat we zeiden. Hij glimlachte mee en schudde zijn hoofd. Als kinderen begonnen we te giechelen toen we doorhadden dat hij ons had betrapt. Drie vrouwen allen boven de leeftijd van de toegangsprijs van SRD 6 (bij de beurs). “Kon hij het wel zien?” en dat soort van vreselijke vragen waar ik je de verdere dialoog van bespaar.
Ja, we waren echt gemeen en nu ik dit tik schaam ik mij een beetje. Wellicht was het de liefste man die je kon tegenkomen in het leven en misschien was ie ook ziek. Enfin, ik wil niet denken aan wat de magere man van ons dacht toen we voor hem de broodwinkel uitstapten.
Dat lachen heeft mij wel goed gedaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *