Talent en tragiek

Gisteravond was ik naar de documentaire over Trefossa. Een productie van Ida Does. Ik krijg altijd een goed gevoel als dergelijke initiatieven worden genomen. Producties van Surinamers die iets hebben betekent voor het land. Trefossa of Henny de Ziel heeft het Surinaams volkslied geschreven. Daar moet je geniaal voor zijn. Dat hij talent had was al heel vroeg te bespeuren. De mensen die hem kenden in zijn jeugd laten dat in de documentaire zien. Een ingetogen, beminnelijke man zoals de mensen hem beschreven. Talent is echt iets dat van binnen komt, daar ben ik intussen heel sterk van bewust. Maar wat ik steeds merk is dat getalenteerde mensen eerst moeten lijden. Trefossa was hartpatiënt en stierf heel vroeg. Grote schrijvers/artiesten als Roald Dahl (waar ik grote bewondering voor heb) die een vliegramp heeft overleefd tijdens de oorlog! Ingrid Jonker, die het zich de armoede van zwarte Zuid Afrikanen en de apartheid zo aantrok, Lieve Hugo die ook vroeg sterft, ook iets met zijn hart. Er is altijd wel iets dat je voor je talent voor in de plaats moet teruggeven. Althans, zo vertaal ik het. Het zijn grote hoogten die mensen in hun leven bereiken, maar dan die tragiek die ervoor of erna volgt. Ziekte, sterfte, eenzaamheid, drama en nog eens drama. Ik vind wel dat er een soort tendens is van tragiek in leven van kunstenaars, maar ik kan me vergissen….(niet-getalenteerde mensen hebben ook genoeg tragiek). Nee, ik probeer geen meelij hier op te wekken, maar er zijn genoeg voorbeelden hiervan.
In elk geval ben ik trots op Trefossa en vooral DANKBAAR dat we met het volkslied een identiteit hebben(ongeacht de gedachten of ideologie die je zelf daarover hebt).
Wat een ge filosofeer vanmorgen. Dat is wel de indruk die ik heb overgehouden van Trefossa. Een man die zelf heel filosofisch was. Mooi.

5 thoughts on “Talent en tragiek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *