Stroomuitval

Vanmiddag zat ik met twee vriendinnen te kletsen over..what else…vroeger natuurlijk. Als je ouder wordt gaat dat steeds vaker gebeuren dat je over vroeger praat. We hadden het even over de revolutie en wat wij persoonlijk hadden meegemaakt. Er is zoveel te vertellen, maar we zijn natuurlijk bang om te publiceren, bang voor represaille. Ik kan het me heel goed herinneren dat we voedselpakketten moesten halen met bonnen. In een keer waren zowel rijke en zogenaamd middenstandsmensen arm. Ik weet niet hoe mijn grootouders zich toen moeten hebben gevoeld. Het was, stel ik me zo voor, gênant om in een rij te staan achter mensen met bonnen in je hand, om een zak zout, gele erwten, sardines, rijst en lucifers te halen. Als kind vond je het heel normaal: in de rij staan voor elke week dezelfde dingen. Mijn grootvader die in Nederland woonde postte echt letterlijk van alles. Van olie tot tandpasta, blom, pindakaas, en vooral wc-papier want daar kreeg je zo weinig van, dat je het met 2 hooguit 3 vellen moest doen. Of de dubbele toiletrol uit elkaar halen. Vreseljk. Ik heb zelfs en daar schaam ik mij niet voor, tijden gekend waar ik met krantenpapier, een beetje besprenkeld met water (om het zachter te maken) mijn billen moeten afvegen. En ik weet zeker dat meer mensen zich zullen herkennen in de vorige zin! Niemand moet mij komen vertellen dat het niet zo was, want dit is echt gebeurd. We hebben vreselijke tijden gekend en willen het liefst er niet over praten. Nu lach ik erom, maar we hebben in huis bijvoorbeeld de vaat moeten wassen, met poederzeep. De beelden die ik zie op tv van andere landen doen me huiveren. Het lijkt echt alsof we zijn vergeten hoe het vroeger was. Dat de stroom veelvuldig uitviel. Ja, vanwege de opgeblazen lichtmasten bij Afobaka. Ik vertelde mijn grootmoeder dat ik doorhad waarom men zoveel kinderen had. Die avondklok! Een mens had niets te doen dan op elkaar liggen. Tenminste als je iemand had om dat te doen. Mijn oma antwoordde mij, dat ze niet had gewacht op het donker om kinderen te krijgen. (We kunnen om die uitspraak nog steeds erg lachen).
Het is al lang geleden, maar alles lijkt nog als van gisteren. Als wij mensen maar meer zeiden, meer vertelden, meer schreven, dan zou de jeugd van nu misschien beter begrip hebben voor de afkeer en het trauma die we over hebben gehouden van de revolutie. Enfin, nu riskeer ik me dus telefoongetap (als dat al niet het geval is), maar ach, een mens mag ook een held zijn, (en dat is iets durven tikken) voor een moment…

2 thoughts on “Stroomuitval

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *