Splinters en pennen

Toen ik vanmorgen naar de gym ging en mijn rechtervoet in mijn gympie deed voelde ik iets heel lichtjes steken in mijn voetzool. Omdat ik zo een druk programma had, heb ik niet de moeite genomen om te kijken of er iets in mijn voet was. Soms kun je per ongeluk op een punaise of een schelp met een gebroken scherpe kant trappen en door de beweging gaat die wel vanzelf weg. Ik heb niet de gewoonte om met blote voeten te lopen, maar het is me weleens overkomen dat ik zowat 3 a 4 dagen met een splinter in mijn voet liep totdat het zo een pijn deed en dan een vriend lastig viel om het te verwijderen.
Een hele operatie dus, want dan was de splinter zodanig in mijn voetzool doorgedrongen dat het ontstoken was. En ik kon er niet altijd bij (ahum). Een doorn van een lemmetje boom was zo ooit in mijn voet blijven haken en ik heb de pijn genegeerd, totdat ik belandde bij de EHBO, met een gezwollen voet van jewelste. Gemeen die kleine duivels. Vandaag dreigde dus hetzelfde te gebeuren. De hele dag voelde ik een steek, eerst lichtjes, dan steeds heftiger. De herinnering aan de pijn maakte dat ik een ooit gekochte scherpe pincet nam en begon te wroeten in mijn voet. Ben je bijna 40, ga je minder goed zien ‘s avonds, dus was mijn neus letterlijk bovenop de leeslamp. Het bleek een dun koperen draadje te zijn. Hoe die daar in godsnaam terecht is gekomen weet die grote man alleen. Komt wellicht door de sandaal die ik aanhad en ja, dan stuift er zand omhoog, tussen je tenen en zo’n duiveltje vindt dan kans om net bij die stap die je in alle haast maakt zich lekker in het vlees van je voet te nestelen. Maar de duvel is eruit!
Ik was niet kleinzerig en heb een flink gaatje nu in mijn voetzool. Wat Betadinezalf erover en morgen kan ik weer flink lopen en stappen.
Die splinter is ook een soort symboliek geweest, denk ik nu. De verhalenbundel van de schrijfgroep is af en nu naar de drukker. Vanmiddag was ik in de hete zon van de binnenstad en naar het ISBN registratie kantoor. Een echt boek komt er met aardige, leuke jeugdverhalen. De illustraties en verhalen zijn er, het colofon en een voorwoord heb ik geschreven en nu is dus de vormgever bezig een mooi product van te maken. Spannend. Ik voelde een soort overwinning toen ik het ISBN haalde en tracteerde mezelf op een pen. Een gewone lekker schrijvende pen. Ik heb gemerkt dat collega-schrijvers iets hebben met pennen, agenda’s, schriften, boeken uiteraard, maar gewoon vaak in kantoorwinkels hangen. Ik had gedacht dat ik alleen een soort pen-fetisj had, maar ik vergis me lelijk…veel schrijvers om me heen hebben dat. Een collega vriendin uit Nederland die hier is kocht vandaag gewoon voor mij een schriftje zonder reden: Omdat het er zo schattig uitzag. De vakantie gaat gauw beginnen en nu staan de winkels bol van schoolspullen. Als volwassene zie je me bijna schuimbekkend tussen de schriftjes, etuis, agenda’s, pennen e.d. Vandaar dus dat ik het niet kon laten de 189ste pen aan te schaffen. Het is een verslaving. Ik kan het niet helpen.
13 Augustus, een topdag voor mij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *