Schrijfster op zolder


Ik voel me als een prinses. Een schrijfprinses. Afgelopen weekend ben ik verhuisd naar een appartementje ergens in het centrum. In de buurt van Oud-West. Vraag me niet waar en hoe die straat heet. Mijn kompas laat me nog steeds in de steek. Ik bijt me vast aan de stem van de tramconducteur, bij haltes en ga heel dichtbij hem/haar zitten.
Een persoon die ik op straat vroeg naar een adres zei me dat als ik weet te praten ik overal in het land kan komen. Ik moest wel lachen om die opmerking, maar ik voelde me tegelijkertijd een grote sufferd. Die logica van kaartlezen wil er nog niet in. Ik staar anderhalf uur denk ik per dag naar zo een routekaart. Mijn mobiel geeft zelfs aan hoe ik moet lopen en toch presteer ik het om verkeerd te gaan. In plaats van links ga ik dan rechts. In Suriname kennen we geen grachten en kennen we een straat met een naam. Hier heb je twee straten aan een gracht, Ja. daar sta je dan, alle nummers af te lopen. Ik kom in elk geval slank terug met stevige benen. Pas maar op, want het leukste is nog dat ik vier trappen elke keer omhoog moet naar mn torentje. In het begin hing mijn tong op de grond, maar nu gaat het wel. De branding in mijn bovenbenen worden steeds minder. Ik loop veel rustiger dan in het begin.
Het gaat goed met de schrijfcolleges. Nu pas is mijn jetlag eruit en ik kom aardig in het ritme van alledag, schrijven, lunchen, koffiedrinken, nadenken, trammetje pakken, brood halen en even markten, fruit halen en mijn ogen verwennen met de mooie kleren, schoenen en actieprijzen.
Ik had gedacht dat ik een tv zou missen, maar gelukkig is er iets als Internet tv. Een hele snelle verbinding en kijk ik ‘ s avonds even nog naar het nieuws.
Nu moet ik alleen nog gaan leren koken op zn Hollands. Want ik weet bij God niet welke kruid ik waarvoor moet gebruiken. Ik hoef ook niet perse Surinaams te eten, omdat ik graag eet wat de ander eet. Een bakra vertelde me dat Hollanders niet weten te koken. Standaard aardappelen, broccoli en vlees. Nou, ook gemakkelijk. Ik wenste wel dat uit die koffiemuurapparaten ook verpakt eten kwam.
Maar eetbewust als Surinamers zijn, heb ik me laten verwennen door mijn oom en tante bij wie ik gisteren op bezoek was. Met een volbepakte tas kwam ik terug. Groente, vis, zalm, en nog eens vis. Nu ben ik dus verplicht te koken. hahaha, even in boter bakken, sausje maken hoorde ik.
Ik ga maar gauw door. Af en toe een paar regenbuien zegt Google, maar 25 graden. Het voelt als 18 aan hoor, als je in de wind loopt. Maar alles is beter dan de winter…En nu als de bliksem huiswerk maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *