Schrijf me verhaal voor me no?

Het komt weleens vaker voor dat schrijvers benaderd worden om verhalen te schrijven voor anderen. “Ruth, ik heb een paar verschrikkelijke dingen meegemaakt en ik wilde je vragen of je daarover zou willen schrijven. Ik wil je alles vertellen zodat je daarvan een boek kan schrijven.”
Ik luisterde vervolgens naar het relaas van de man en het was inderdaad een opeenvolging van drama en tragiek; een goudmijn dus van fictie! De eerste gedachte die mij me opkwam was dat de persoon begeleiding nodig had, psychologische of psychiatrische begeleiding. De man schreef alles wat hij had meegemaakt in een schrift en had in de kranten gelezen dat Bukutori ondersteunt bij schrijven. Schrijven werkt inderdaad therapeutisch. De man schreef alle gedachten in een schrift, wat ik overigens heel goed vond. Als je met niemand kunt praten over datgene wat zich in je hoofd afspeelt, is het papier, met behulp van een pen, een grote, zoniet de grootste vriend.
Terwijl ik luisterde vroeg ik mij af wat ik in godsnaam zou moeten doen om de persoon te helpen. Ten eerste was het zijn verhaal, niet de mijne. Ten tweede realiseren mensen die niet schrijven, zich blijkbaar niet, hoeveel geworstel er vooraf gaat aan een verhaal voordat die gepubliceerd wordt. Ten derde, had ik geen zin. En ook nog geen tijd. Maar, als coördinator van een schrijfprogramma moet je als iemand met een dergelijk probleem op je afkomt, wel een antwoord geven. Niet met lege handen terugsturen.
Ik nam toen een besluit. Heel genuanceerd vertelde ik de man dat het beste zou zijn om in elk geval te blijven schrijven in dat schriftje en daarnaast met een maatschappelijk werker te praten. Surinamers voelen zich gauw gek als je ze aanbeveelt om met een psycholoog te gaan praten. Een andere vraag die ik stelde was of hij binnen de kerk geen praatgroep of begeleider had. Kerken buigen zich ook over dergelijke sociale problemen enzovoort enzovoort. AYBAYA. De man klonk teleurgesteld, wat ik mij ook kan voorstellen. Enfin, ik heb het maar nagelaten om die uitgebreide uitleg te geven hoe dat schrijven in elkaar zit en hoe dat precies werkt en dat je heus niet zo gemakkelijk, even een verhaal van iemand opschrijft.
Natuurlijk kun je als schrijver putten uit een dergelijke bron, maar het mag nooit zo zijn dat je alles wat iemand is overkomen letterlijk gaat neerpennen. Complex allemaal, maar wel goed om dat te laten weten. O, o, o.

(mneer poti, ik heb zelf hulp nodig bij het schrijven, da suma na mi?)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *