De wetenschap van het intieme

Ze is zo scherp met taal! Vanmorgen luisterde ik weer eens naar de van passie doordrongen stem, samen met denk ik honderd MULO studenten en nog eens veertig leerkrachten. De laatste tijd wordt het woord “nut” veel gebruikt in het Surinaamse literaire circuit… Deze inleiding heette: het nut van lezen. De Vereniging van Neerlandici in Suriname had deze activiteit georganiseerd in het kader van hun leesbevorderingsproject. Bukutori was uitgenodigd om een paar boeken die wij in onze bibliotheek hebben ten toon te stellen. Een selectie was gemaakt van denk ik, zestig titels specifiek bedoeld voor lezers in de leeftijdcategorie 14-18 jaar. Ze werd geïntroduceerd door de voorzitter, Shirley Sitaldin die haar feliciteerde met haar 61ste jaardag.
Ze begon de lezing met de mededeling dat ze de zaalgangers zou tutoyeren. Ja goed, want ik ben de mening toegedaan dat je afstand creëert door u te gebruiken bij jongeren. Haar vraag wat onder literatuur wordt verstaan kreeg als antwoord dat literatuur diepzinnig en abstract is. Dat vond ik een knap antwoord van jongeman in uniform. Ik had mezelf die vraag nooit gesteld. Als een verslaggever mij die vraag vanmorgen had gesteld, had ik mij overvallen gevoeld. ” Eehm, ehm, ehm, literatuur is eneh dat ding met boeken en met schrijvers, je weet toch, die dinges om te lezen.”
Ze legde uit dat literatuur de wetenschap van het intieme is. Waarom? Omdat individuen, schrijvers, hun intiemste ervaringen op papier zetten en je daarmee iets over het bestaan voorhouden. Surinaamse auteurs geven dus een kijkje in de intieme ervaringen van het echte leven. Taal is belangrijk om je overlevingskansen in het leven te vergroten. Met het denken, je hersens kun je verbanden leggen. Je kan immers niet zomaar de straat oversteken. Denken en taal gaan dus hand in hand. Wil je, en dat vond ik heel mooi gezegd, de spiertjes van je voorstellingsvermogen trainen, moet je een goed boek pakken. Niet alleen naar de gym gaan voor sterke biceps, maar ook je hersenen aansterken. Als een boek moeilijk te lezen is, probeer, ook al doe je er jaren over. Die gemakkelijke boeken terzijde leggen. Dwing auteurs ook om boeken te schrijven die de spiertjes in je hoofd optrekken.
Veel mensen vinden haar boeken moeilijk, maar het is net als muziek. Niet iedereen houdt van rap of klassieke muziek. Aan het eind vroeg ze de studenten om de verantwoordelijkheid op zich te nemen om het voorstellingsvermogen te trainen, verder te ontwikkelen. Niet de juf, de ouders, of de overheid, maar jezelf. Maak het tot een goede gewoonte. Wie kan het anders zijn, deze mooie taal uitspreken: Astrid H. Roemer.
En nu maar hopen dat het geschreve van mij de spiertjes doen optrekken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *