Pomverbod en moederdag

A, moederdag, ik kom een beetje bij van deze dag. Het was een mooie dag. Een dag vol eten en mijn arme maag heeft net nog een kopje groene thee in kunnen nemen, om die pom met moksi-aleysi, gebraden kip, komkommer en hele hete sambal sneller te helpen verteren. Ik kan geen pom meer zien. Vanaf tweede kerst eet ik overal waar ik kom en dat is haast elk weekend pom. Naarmate je ouder wordt ken je meer mensen en moet je vaker naar feesten, bigi yari vooral. De creativiteit in de keuken is eruit. Mijn groottante is 85 geworden en ik had pom. Tijdens Pasen heb ik ook Pom gegeten, Tweede Kerst ook, want toen was mijn oma jarig. Laatst fluisterde een vriendinnetje mij in mn oren of ik dik aan het worden ben. Ik wilde haar een goed antwoord geven, maar hield me in. Vriendinnen zijn altijd aardig, behalve als ze over je lijf beginnen. De pom van al die tantes en groottantes krijgen de schuld. Er moet voorlopig een pomverbod komen. Al die feestperioden zijn te dicht bij elkaar en men moet nu andere varianten voor speciaal ‘feesteten’ gaan creëren. Wat is er gebeurd met de lekkere bruine bonen? Niet alleen kinderen lusten bruine bonen hoor? Ook volwassenen. Een lekkere stevige bruine bonen met rijst, leversambal ernaast en gebakken bananen. Een authentieke BB met R. Geen tierelantijntjes erbij. Nee! Geen BB met R en pom. Even een pompauze. Ik ga het al die vrienden en familie die jarig worden vooraf melden. Je mag me uitnodigen, maar als er pom wordt geserveerd kom ik niet!
Konden we niet van water leven? 1 maal eten per dag en voor de rest als je een hongergevoel krijgt dan water drinken. Net als bij auto’s, die leven ook van 1 vloeistof. De wereld heeft toch veel water. Mijn maag denkt er anders over…

Mijn grootmoeder zou op dit moment tegen mij zeggen “Ruth ga slapen, je buik is vol”. En dan wilde ze me nog een bakje mee geven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *