Pasen en meer…

Waar ik een record had van 4 blogberichten per maand heb ik er nu twee. Shame on me. Goed nieuws, ik heb mijn manuscript af! Lekker gewerkt in de Paasvakantie. Lekkere wind en zon, vogels die mij wakker kwetterden ‘s morgens en ‘ s avonds de siksi yuru met af en toe een smerige todo die stiekem in mijn huis de koelte wilde opzoeken. Geen geroffel van de politie hier achterop bij mij. Zaterdag was het Stille Zaterdag. Jammergenoeg ben ik zoals een ieder vreselijk geschrokken van de aanrijdingen met dodelijke afloop. De Goede Week veranderde in Goed Beroerde Week. Wat mij nog meer verbaasde is de manier waarop journalisten en cameramannen verslag doen. Apintie Televisie beschouwt het wijzen van opgereten lichamen tot THE hot-item. Elke dag komt de vrolijke journaliste met een pseudo ernstige blik vertellen dat er weer iemand is overleden. En in zoveel mogelijk detail weergeven! Waar is de journalistieke ethiek gebleven? Het is ongehoord. Hele close-up beelden van een oog van een jongeman dat over het asfalt rolt na een aanrijding; het tillen van onbedekte lijken in de lijkenwagen, van de trauma huilende familieleden. Sorry, maar met een 20 seconde melding kan ik ook volstaan. Niemand die er iets van zegt. Het lijkt alsof iedereen teert op die sensatie. Elke vraag die je krijgt: “Heb je gezien? Heb je op tv gezien? Heb je in de krant gelezen? Heb je de overlijdens berichten gelezen?, Weet je wie dood is?”
Sowieso sla ik die pagina in de krant over en zap dat deel zo snel mogelijk. Niet dat ik in ‘denial’ ben maar komop er zijn toch betere dingen om ons heen die gebeuren? Zoals de herdenkingsloop van Jezus die ik zag op tv waarbij vrouwen naar de begraafplaats gingen en de traditionele dede-oso hadden. Het heette dat ze net als Maria naar het graf gingen om te kijken of Jezus er nog was….Nota bene in de ochtenduren! Nog nooit had ik het gezien of van gehoord. Absurd heb ik het genoemd (ik was echt perplex), maar mijn grootmoeder wist me te vertellen dat het een hele oude traditie is. (Mijn grootmoeder is f.y.i. mijn Geschiedenisboek) En ja als mensen in de Filipijnen zich laten geselen en kruisigen dan denk ik, wat een absurditeit. Maar ik mag het geloof van anderen nooit absurd noemen, alleen anders en vreemd corrigeerde mijn grootmama me. Ik vraag vergiffenis, dikke zweepslagen verdien ik! En als nu een journalist(e) de mensen was gaan interviewen wat hun beleving is en waarom ze dit soort tradities nog doen, dan leer je mij en anderen iets. Enfin, stop maar met je moraalpraat Ruth.
Op tweede Pasen ben ik alle heilige dingen vergeten en naar het concert van de brothers Stadwijk geweest. Ik was niet laaiend enthousiast, maar heb me wel vermaakt. Leuke show; geen goede akoestiek, hard geluid, krap podium, lekkere meezingers van Earth, Wind & Fire en Stevie Wonder en gezellige tabla van Chailendra en Naks. Twee totaal verschillende muziekstijlen van de broers die niet echt goed tot uiting kwam. Wel aardig een avondje uit, zo na de stress van 40 dagen..onthoudingen en wat al meer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *