Lesgeven

Het geeft een ontzettend goed gevoel als je schouderklopjes krijgt. De eerste introductiecursus Schrijftraining is geweest en bij de evaluatie regende het complimenten. Complimenten dat ik een goede trainer ben enzovoort. Ik werd zelfs verlegen toen een van de cursisten een hand op de borst deed en zei dat ze het uit de grond van haar hart meende. Kijk, dat geeft de mens weer moed. Ik sukkel de laatste tijd met mn gezondheid, maar dat komt weer goed. Ben intussen wat kilootjes afgevallen en fiets elke avond braaf voor de televisie. Vraag niet naar het aantal kilometers, maar ik doe mijn mobieltje op de stopwatch en dan begin ik te peddelen. Ik werd er eerst vrolijk van, maar toen kreeg ik spierpijn en toen bleef ik doorfietsen. ‘Discipline’ zei ik met een ernstig gezicht op de laatste les. Ehm, ik weet niet zeker of ik meer tegen mezelf of tegen hen sprak. Wil je resultaat hebben moet je ervoor werken. Niets komt vanzelf. Een natuurwet zou ik zeggen.
De laatste les was geweest, ik was snel nog naar de vormgever om certificaten te printen met de correcte spelling van de namen. Dan nog hollen om envelopjes te kopen. Dan nog gebak halen en drank om toch een feestelijk tintje te geven aan de afronding van de introtraining.
Wat ik zelf vond was dat de groep zich verbaasde over het vele dat ze nog bij zichzelf moesten ontdekken. Heerlijk te stoeien met grenzen verleggen, anders denken, anders schrijven, clichés doorbreken en vooral met detail werken. Het lesgeven is vooral leuk omdat ik deze zelfde training bij o.a. Schrijversvakschool Amsterdam heb gevolgd, toen ik meeliep met de docenten. Schrijven is niet gemakkelijk. Het vereist veel tijd, aandacht, taalgevoeligheid, zelfkritiek, kwetsbaarheid en wat al meer.
We hebben het over de simpele dingen gehad, die simpel leken en waar je iets mee kon doen. Maar dan veel diepgaander. Doceren vraagt goed luisteren en kritisch zijn van je, met tact suggesties doen en toch nog proberen het beste uit een persoon te halen. De groep wilt verder met mij, maar ik moet nog kijken of ik het zal redden qua tijd en budget van de school. Het geeft een goed gevoel. Ik heb gisteren gauw een persberichtje geschreven en een foto meegestuurd.
Nu heb je je diploma plaagde ik, nu zijn jullie allen schrijvers! hahahah TUURLIJK niet. Zelfs een opleiding is geen garantie dat je schrijver bent of blijft. Want dat is pas de kunst, blijven schrijven en blijven produceren. Dit is nog maar het begin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *