Het leven is te kort om nonsens te lezen

Recensies hebben het doel de boeken die net uitgekomen zijn aan de lezer voor te houden. Een beetje inzicht te geven waar het boek over gaat en uiteraard te prikkelen die zelf te gaan lezen.
Nu moet ik meteen zeggen dat ik echt niet alles lees wat ‘in’ is en wat je gelezen zou ‘moeten’ hebben. Ik ben geen ‘hype’ mens en heb soms een hele rare smaak wat boeken betreft. Nu ben ik in een soort Russische leeswoede in combinatie met de Amerikaanse (Komt wellicht door Obama hoor).Enfin, gisteren had ik dat boek van Ramdas, Paramaribo, de vrolijkste stad in de jungle, voor me.
Ik wist dat Ramdas toentertijd als Writer in Residence hier was en had ooit overwogen hem te benaderen om een workshop of zo te geven, maar heb er vanaf gezien nadat ik een lezing van hem georganiseerd in Hotel Krasnapolsky meemaakte. Hij kankerde over het werk van NGO’s en de gemeenschapsontwikkeling en hoe die na al die jaren hadden gefaald. Totaal ontgoocheld door de nonsens die de man verklaarde liep ik weg. Ik was onder de indruk geweest van zijn pittig schrijven maar na zijn nietszeggend betoog kickte ik compleet af. Ik wil mij niet begeven op het terrein van oordelen zoals Ketwaru en Schalkwijk dat in hun recensies hebben gedaan (Overigens moest ik wel heel hard grinniken). De recensies zijn leuker dan het boek zelf. Een beetje controverse mag er zijn, maar een controverse die gebaseerd is op zitten in dat druk hotelletje met een fles whisky…tja.
Dus toen ik door het boek bladerde, las ik wat passages, had ik echt iets van nee. Ophouden meisje. Er zijn betere boeken te lezen in dit korte leven. Ik heb dat boek dus niet VOLLEDIG gelezen. De indruk die ik krijg is echt een van een LUIE schrijver (wat dat ook moge zijn). Jammer dat Ramdas niet durfde naar Atjonie of Albina te gaan, om te kijken wat NGO’s daar doen, om vrouwen te zien werken op hun kostgrondjes met kinderen op hun rug in de felle zon; wat organisaties zoals de Medische zending doen om taboes en tradities te doorbreken om het seksueel gedrag te veranderen. Jammer dat Ramdas niet durfde een wandeling in Pontbuiten te maken op chinese slippers en te kijken hoe kinderen opgroeien onder verroeste dakgoten; in lokalen waar 35 leerlingen onderwijs krijgen door een onbevoegde schooljuf. Jammer dat Ramdas niet naar zijn District is geweest en de nichtjes van hem en neefjes interviewt wat die zelfmoordacties zijn en dat huiselijk geweld. Of de zwerver van de Waterkant achtervolgd die door zijn eigen familie wordt weggejaagd als die vraagt voor een slaapplek. Thema’s te over. Jammer voor het schrijftalent, zonde van de fondsen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *