Midzomerfeest in Uithuizen

Het blijft een vreemd gevoel als je kijkt op de klok die 21.14 wijst en het nog zonlicht is buiten. Gisteren was de langste dag van het jaar en ik zat aan het einde van Nederland…(Het voelde wel aan als het einde van de wereld… mijn chaperonne en ik na een zeer vermoeiende treinreis van 4 uur en nog wat naar de eindbestemming reden). Ik durf het woord chaperonne te gebruiken, omdat ik toch de garantie heb dat de persoon in kwestie nooit op mijn blog komt om te lezen…
Ze zijn hier constant bezig de wegen en huizen, treinrails en alles wat met de openbare weg te maken heeft te verbouwen. Elke keer weer een omlegging en ja de passagier is de dupe. Op zich is het wel gezellig, de stress van het ene spoor hollen naar het andere, maar als je ooknog bagage heb, een jas om je schouders en een uitdraai van een totaal verkeerde routeplanner, dan gaat het toch even anders. Wie geen lange benen of snelle passen heeft, loopt de kans de 4 minuten die ze hier geven om van spoor 1 naar spoor 6 te lopen, de trein de missen. Dat is gelukkig niet gebeurd. Wel vervelend elke keer trein in, uit, en dan bus in, bus uit, en dan die warme dampende stoptrein waar toevallig nog een lastige tiener met zo een ipod tegenover je komt zitten, de benen naast je op de bank gooit en een zweetlucht uit de voeten stinkt. Daar zit je dan, je durft je mond niet open te doen. Ik ken de mensen niet, maar in Suriname was het wel een flinke ruzie geworden. Mijn compagnon (lees gids) rook al iets vreemds, maar kon de geur niet plaatsen, en elke keer als de voeten bewogen, danste de geur gezellig mee. Mijn ogen zochten naarstig naar ventilatieopeningen, maar helaas moest ik veertig minuten mijn adem inhouden.
Op het Centraal Station had ik gauw nog wat chocola gekocht. Bij honger geven die altijd wel energie. We hadden trek. Je mag geen honger hier zeggen…(heb ik intussen geleerd). Na een rit van 10 minuutjes kwamen we aan op de plek van bestemming. In Su zouden we zeggen: ‘baka gado ay’, vrijvertaald…achter gods oog. (Ook mijn gastvrouw mag deze blog niet lezen, anders ben ik de …)
Er heerste een gezellige sfeer, muziek op de achtergrond, etende mensen en spelende kinderen. Een bonte mengeling ook van verschillende culturen, een Ierse, een Spaanse, een Surinaamse, een Londense, en gewone Amsterdammers. In de trein eerder twijfelde ik of de plek waar we naar toe gingen een tv had. Het was de wedstrijd tussen Duitsland en Nederland. Maar alles was er…Mijn gastvrouw was verbaasd dat ik ook naar EK kijk. (Ik kijk alleen naar EK en WK en alleen halve en kwartfinalewedstrijden). Ik vind voetbalkuiten die mooiste mannenkuiten die er bestaan namelijk en het is leuk om te kijken hoe ze achter de bal aan hollen.
Er was duidelijk een groep Oranje- of Voetbalfans en een groep die een aversie had tegen alles wat oranje was en met voetbal te maken had. Uiteraard, de groep bestond uit vrouwen. Hoewel, in de kamer die tot bioscoophal was omgetoverd, zaten ook vrouwen en meisjes. Een gezellige bende. De tot dan toe brullende geluiden en toeterende bellen die ik vanaf mijn vierkamerhoog appartementje hoorde waren er weinig dit keer. 2-1, Nederland naar huis. Alles wat een oranje kleur had werd stiekem verwijderd. Maar buiten ging het feest door. Er was genoeg drank om het verdriet weg te drinken, gezellige worstjes op de BBQ, een band met een zangeres wiens stem me liet denken aan Alanis Morisette(ietwat overdreven soms) en een paar rockers die leuke muziek speelden. Het was gezellig, echt gezellig. Ik heb zoveel geluld, soms in het Engels en dan weer in het Nederlands, steeds het zelfde verhaal vertellen wat ik hier kom doen en van waar ik ben. Tot ik geen puf meer had. Teveel bier gedronken (uit de TAP! YEAH), wijn, teveel eten door elkaar op mn maag, dansende mensen en het vuurtje dat lekker brandde brachten mij in een lekkere sfeer. Live is great! Om iets van drie uur in de ochtend zocht men de slaapzakken op in tentjes, in de boomhut en in de auto. Ik was special guest dus had ik een veilige suite. Ook gemakkelijk hé. Als een poesje werd ik ‘ smorgens wakker. De ‘after’ foto zag er zo uit.

Vanmiddag mocht ik meerijden met ook weer een lieve gids die me zowat heel Nederland heeft laten zien. Ook massel, het duurde 2,5 uur.
Het is nog steeds licht en ik moet zo zoetjes aan de douche gaan opzoeken. Morgen een laatste schrijfles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *