Gisteren werd een ander kindje van me geboren: De Stichting Schrijversvakschool Paramaribo. Na vijf jaar zwoegen, knokken, mensen overtuigen waarom er een instelling, een langdurige opleiding moet komen voor Creatief Schrijven in Suriname. Gisteren tekende ik bij de notaris de akte. Het grote moment ging aan me voorbij. Ik kwam tenslotte bezweet de koele ruimte binnen, zocht de laatste tissue en de dure pen die ik speciaal voor de gelegenheid had gekocht, en mijn mobiele maakte een helse lawaai.
Door die zon ga je niet alleen maar zweten, maar word je zwart en vergeetachtig. Het aanbrengen van factor 45 elke morgen levert me alleen maar zweetexplosies op.
Ik tekende met een ordinaire Bic!
Langs ruwe wegen…
We hebben in oktober een eigen schrijversvakschool in Suriname. Waarom, voor zo een kleine gemeenschap? De literaire populatie is toch klein, en Surinamers houden niet van lezen. Talent, daar moet je geboren mee worden. Allemaal goede argumenten om niet te beginnen.
Vorig jaar mei ben ik een project gestart in Kinder-en Jeugdliteratuur schrijven. Het boekje is nu in de druk. Nee natuurlijk is het geen bestseller. Maar de aankomende auteurs zijn allen beter gaan schrijven, hebben ontdekt wat hun strenghts and weaknesses zijn, zijn creatiever geworden en lezen kritischer. Een leuke brief schrijven aan familie en vrienden, maakt geen literair verantwoord stuk zeg ik altijd. Tja, wat is literair verantwoord?
Wie zijn de nieuwe geesten? En blijven ze? Van welke auteurs zullen twintig jaar na vandaag de boeken verplicht op de literatuurlijsten zijn? Het hoeven niet twintig te zijn, maar met drie of vijf kunnen we volstaan. Auteurs zijn cultuurdragers, net als de andere kunstenaars van de andere kunstdisciplines. De meerwaarde is dat zij die vastleggen, geschiedenis schrijven. Het bestaan in een samenleving weergeven en daarmee de overlevingskansen vergroten. (deze magische zin heb ik overigens van Astrid H. Roemer die dat ooit in een lezing aan Mulo studenten vertelde).
Het wordt keihard werken, jezelf ontdekken, kritisch zijn en dan een beetje hopen dat je gelezen wordt, op de schappen van bibliotheken kan staan en boekwinkels uiteraard.
Ik voel me een beetje blij vandaag. Nu nog naar het overheidskantoor. Ik smeer me goed in vandaag.
2 gedachten over “Langs ruwe wegen stijgen we op naar de sterren”