En toen was het geweest…Boekpresentatie De laatste parade

De vraag die ik het vaakst deze week heb moeten antwoorden is ‘Hoe voelt het aan?’.
Elke keer gaf ik een ander antwoord: warm, zweterig, nerveus en een paar keer vreemd. Het is een vreemd gevoel geweest mijn eigen ISBN te lezen, de annotatie te lezen op de binnenflap van de cover, naar mijn foto te kijken, de hoofdstukkenindeling te zien, en het papier te ruiken waarin mijn geschreven letters in stonden. Een beetje ongeloof waar ik emotioneel van werd toen ik een doos met 21 exemplaren ontving. Ik was stil en dacht meteen aan mijn grootmoeder die ik niet had kunnen bellen om in haar oor te gillen dat mijn boek binnen was. Cicilia San A Jong- Muntslag was de meest trotse persoon die een kleindochter zich maar kon wensen. Vanaf dat moment, 15 augustus 2011 begon ik weer sterk aan haar te denken, tot aan de dag van de presentatie.

Frits Terborg, Franc Knipscheer, Marvin Hokstam, Marisa Pieplenbosch, Celestine Raalte, Rielle Mardjo en Iraida van Dijk hebben mijn leven de afgelopen twee weken draaglijk gemaakt. Ik was nerveus, sjagerijnig, gaf verkeerde antwoorden op simpele vragen, reed in files zonder er bij na te denken, ik deed maar. Het enige waarmee ik me bezighield was de avond van de presentatie. Daags daarvoor had ik gezeten met Frits Terborg, de organisator en eigenaar van efteeBOOKS, die de boeken had laten invliegen en aan wie ik mijn wensen over de vorm van de presentatie mocht aangeven. Met de uitgever, Franc Knipscheer was contact gehad over de boeken. efteeBOOKS heeft vaker boekpresentaties gehad, dus kon ik met alle gemak alles aan hem overlaten. Marisa Pieplenbosch was de eerste geweest die had aangeboden te helpen met de organisatie: ‘Ruth, begin je uitnodigingenlijst te maken.” Marisa was de Master of Ceremony die avond en denk ik ook floor/stagemanager tegelijk. Met haar evenementenbureau, en met de ervaring van het Literair Festival in 2008 waar ik de Artistiek Leider van was en Marisa de productieleider, wist ik dat het goed zou gaan. Marvin Hokstam, journalist en collegadocent bij de Schrijversvakschool bood spontaan het interview met mij te doen. Wetende in mijn achterhoofd dat Marvin het boek kritisch zou analyseren en geen ‘wie is je vader, wie is je moeder – vragen’ zou stellen. Ik hoor zijn strenge woorden nog aan de vooravond van de presentatie: ‘Ga nu jezelf niet stressen over vragen, morgen komt eraan, en overmorgen is het geweest.’
Rielle Mardjo, dirigent en docent op de Volksmuziekschool belde mij op: ‘Je krijgt twee muzikanten van mij voor de muzikale break, Gordon Brandon, saxofonist en Jim Westfa, gitaar.’ Je begrijpt dat ik het geweldig vond. Het zijn exact deze twee instrumenten waar ik het meest van houd en jazz is sowieso mijn favoriete muziek, dus paste het gewoon bij mijn persoonlijkheid.
Celestine Raalte, een van mijn moeders, docent op de school, verraste mij en het publiek met een sketch gei nspireerd door het verhaal ‘De onderbroek’ uit de bundel. De hele zaal bulderde van het lachen.
Iraida van Dijk, een nicht en student van mij, had mij al die dagen het werk van de inrichting van de school uit handen genomen. 3 Oktober beginnen we met het nieuwe schooljaar dus moest dat werk doorgaan. Ik wilde alles voordat de school begon. Gordijnwinkels bezoeken, wandventilatoren, opmetingen, handyman inschakelen, schoolmeubilair aanschaffen en ze moest nog eens mee om een jurk te kopen voor die avond. Ze grapte nog dat ik een lijkkist in het midden van de zaal had moeten plaatsen bij de presentatie en gek genoeg had ik eerder diezelfde gedachte gehad(HAHAHAH, de dingen die in schrijvers hun hoofd omgaan). Mijn jurk was gelukkig in de kleur van de omslag van mijn boek (zwart, wit en rood).
Op de avond zelf zag ik me zitten op een kleine bank met een microfoon in de hand naast Marvin die zich naar de voorkant wurmde, zag ik beide families trots kijkend uit hun ogen, studenten, collega’s, dierbare vrienden die allen nieuwsgierig luisterden naar wat ik te zeggen had. Elviera Sandie verklapte mijn boekenobsessie.
En toen was het geweest. Ik brak mn hoofd om woorden die ik moest neerpennen bij het signeren. Wat past bij die persoon. Ik hoop dat ik hen niet heb teleurgesteld, want het was knap moeilijk om na die enerverende avond nog eens heldere zinnen te produceren.
DANK DUIZENDMAAL DANK, het was een mooi moment in mn leven! En blijf me lezen, kritiek geven.
Zonder lezers geen schrijvers! En nu ga ik maar gauw door met schoolwerk! Ik heb niet eens tijd om sterallures te ontwikkelen!

PERSBERICHT VERSCHENEN 28-9-2011
“Thumbs Up” voor Ruth San A Jong’s “De Laatste Parade”

Door SURIBBEAN MEDIA CONCEPTS

PARAMARIBO–Ruth San A Jong’s debuut bundel “De Laatste Parade” is de moeite waard! Aan die indruk viel niet te ontkomen dinsdagavond tijdens de presentatie van het boek bij Eftee Boekhandel in The Back Lot mall. De sofa op het podium leek soms te klein, en de gebrekkige belichting bleek soms een uitdaging, maar dat mocht de pret niet drukken; in haar openbare interview met journalist Marvin Hokstam dat feilloos werd bijeen geknoopt door conferencier Marisa Pieplenbosch en muzikanten Jim Westfa en Gordon Brandon, vertelde Ruth over de ervaringen die negen verhalen van gedachtenspinsel tot bijeengebundelde “pageturner” begeleidden. Een aangrijpend boek, gepresenteerd op een boeiende avond die menig aanwezige zich nog lang zal heugen; daar zorgde het passende, satirische optreden van dichter Celestine Raalte wel voor.

“De Laatste Parade” schotelt de lezer een overmaat aan verhalen over de dood en het tijdelijke van het leven voor, lijkt op het eerste gezicht. “Dood hoort bij het leven; net als sexualiteit en religie,” verklaart San A Jong. Desondanks is ze door haar meesterlijke vertelkunst in staat het onderwerp zodanig te brengen dat het lugubere, griezelige van het onderwerp niet de hoofdtoon voert in het boek. Ze is heel gedeailleerd over het ritueel omtrent overlijden, afleggen, begraven en zelfs grafschennis bij Creolen, maar breidt er moeiteloos aangrijpende verhalen omheen. Ieder stuk ademt zijn eigen karakter uit; de nasleep van een brute verkrachting die een kind ter wereld bracht, de verzwegen reden dat een overleden vriend de dromen van zijn overlevende makker tot kwelling maakt … met gemak presenteert de schrijfster haar verassende onderwerpen op verfrissende manier. San A Jong zegt dat ze taboes bespreekbaar maakt door de drie onderwerpen –dood, sexualiteit en religie- in haar boek te verweven. “Ja, in sommige verhalen komen inderdaad mijn eigen irritatie en verontwaardiging over bepaalde onderwerpen in onze samenleving naar voren,” geeft ze toe.

Ze beaamt ook dat ze aandacht eist voor actuele maatschappelijke onderwerpen, zoals het leed van in de voormalige ‘s Lands Psychiatrische Inrichting wegkwijnende geestesgestoorden en de uitdagingen van de binnenlandse vrouw die ongewild naar Paramaribo moest vluchten tijdens de binnenlandse oorlog.

“De oude, gebruikelijke onderwerpen van kolonialisme en discriminatie boeien mij en de Surinaamse lezer niet meer; we hebben zoveel andere verhalen te vertellen,” zegt ze, een onverholen uitdaging naar onontdekt talent.

Het boek, dat is opgedragen aan haar vormgever John Falix die vorig jaar plotseling overleed- is uitgegeven bij De Knipscheer uitgeverij in Nederland. Het kost SRD 75 en is te koop in alle boekwinkels. San A Jong vertelt dat er nog veel meer uit haar pen zal voortvloeien. “Ik heb dozen vol verhalen op papier; ben nu bezig met de synopsis van een roman,” zegt ze. Met het onderwerp “dood” is ze voorlopig klaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *