Een laatste week

Het is nu wel mooi geweest. Ik begin de dagen te tellen en Suriname te ruiken, te voelen. Switi Sranan. There’s no place like home. Hoe leuk het ook hier is en hoe goed ik het heb, 2 maanden is echt te lang! Mn schrijftoren met elke dag arrowjazz op, vaatafwasmachine, Albert Heyn en die instant maaltijden, al die lekkere yoghurtdrankjes, en o die lekkere broodjes bij de bakker, het belletje van Tram 13a, het trappenhuis, de Ten Kate markt, Centraal Station en oh, die lekkere kersen!
Ik ga met veel inspiratie terug. De lessen bij de schrijversvakschool hebben me veel bijgeleerd. Ik ben nog steeds jaloers op de waardering die Nederlanders geven aan kunst. Men gaat hier echt anders om met artistieke kwaliteiten van het individu. Je kunt alles leren, of van alles een vak maken. Soms kom je absurde dingen tegen. En dan denk ik mens, er zijn belangrijkere dingen in het leven. In derde wereld landen denk ik ligt het accent meer op overleven. Het is dus op zich niet vreemd dat kunst een andere plek inneemt. Maar het is nooit rozengeur en maneschijn, ook deze gemeenschap is grimmig. Door de massa lijkt het minder zichtbaar. Mensen praten alleen nog met hun mobieltjes, kijken elkaar weg in de tram of trein en zijn superasociaal op de fiets. Conflicten over en weer die eigenlijk neerkomen op machtspelletjes en egocentrisch gedrag. Diezelfde krabbenton waar we het over hebben in Suriname, is ook hier. Eigenlijk hebben we veel meer van Nederland geërfd dan we willen toegeven! Niet? Belangrijk is dat je de les leert, wat dat ook moge zijn…
En nu inpakken, ook de herinneringen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *