“Meisie heb een vlinder dood gescheten. Had diarree is tegen me aangekomen, ben geschrokken, opgesprongen en hij is in de pot gevallen. Zielig he? Verzonden: 12.30.50- 30 aug/2006”. Dat was de tekst van een sms die ik op mijn mobieltje kreeg. Ik liet weten, dat dit een prachtig verhaal zou kunnen zijn voor kinderen. Ik ben alleen benieuwd hoe kinderen en volwassenen hiermee zouden omgaan. De schrijfster Manon Uphoff had bij een workshop tijdens het Literair Festival “Werelden in Ontmoeting” een passage gelezen uit het verhaal “Poep” waar een rijke vrouw een zwerver had uitgedaagd om hondenpoep te eten in ruil voor haar woning en bezittingen. Ik herinner mij nog de gezichten die vol afschuw keken, maar ik herinner mij meer nog mijn eigen verontwaardiging als volwassene. Het kind in mij vond het een prachtverhaal en de volwassene had twijfels! Eén van de thema’s was zelfcensuur.
Vandaag belde ik mijn vriendin terug, om inderdaad het fijne van die tori te horen. Inspiratie moet worden afgedwongen, dus vond ik mijn methode legaal. Fictie is een soort gemaskerde realiteit, waar alles mag. Het leven van alle dag is in elk geval mijn inspiratiebron, die ik niet altijd documenteer. Fictie is fantaseren en ja, de hele scene zag ik al voor mij, rook ik. Deze kans mag ik niet missen dus schoof ik meteen voor de pc.
Monique vertelde mij met een stem alsof ze een moord had begaan dat die vlinder, een grote bruine, de dag daarvoor in haar slaap en woonkamer fladderde. In Suriname gelooft men dat donkere vlinders slechte boodschappen brengen. Er zal dan iemand in de familie dood gaan of ernstig ziek worden, of volgens sommigen, aanleiding kunnen zijn om een lotto te gaan kopen. Zowat alle vlinders in Suriname zijn donker. Monique durfde het beest niet te verjagen. Ze gooide wel alle ramen en deuren open in de hoop dat de boodschapper zou verdwijnen. Op 30 augustus kreeg Monique acute krampen in de buik. Het moest eruit. De vlinder was ze allang vergeten. Ze snelde naar de pot om de oorlog tussen darm en spieren op te lossen. In de zweetmomenten gingen haar ogen rond, de deur van de wc stond immers open, vrij voor de stofwolkjes van het geschut. De verdomde vlinder was er nog en alsof ie mee wilde doen met de oorlog en een geschikt moment zocht voor de aanval. De twee keken elkaar ernstig aan. Ja! hij zag een kans en vloog in grote vaart op haar schouder af, althans, dat dacht ie. Met ogen aan zijkanten van je hoofd kun je weleens een mis berekening maken, wat onze boodschapper ook overkwam. Baf! tegen de vleesmassa. De blote kont ging in een reflex als een wip, de lucht in. De vaart was te snel, te onverwachts. De boodschapper viel en landde op een bruine berg die een ongekende stank en damp liet. Met voeten van de berg afkomen lukte ook niet! Gelukkig werd hij gered door een koude douche, van een goed functionerende stortbak…
ooit geschreven
2 gedachten over “De vlinder en de dood”