Tjawminlust in de winter

Absoluut cliché, maar surinamers, en ik ben een rasechte althans, dat hoop ik, maken geen grappen met voedsel. Ik ben voor twee weken in Nederland in verband met mijn werk en zit in een appartement ergens vijftien minuten van het Centraal Station Amsterdam. Een ieder die bij me moet komen vraagt me naar de postcode. Ik zou het zonde vinden van mijn selectief en beperkte capaciteit geheugen om dat nu te gaan onthouden.

Soms en vaak vraag ik me af waarom mensen moeten eten. Kunnen we niet leven van de lucht of water, net als hoe een auto benzine nodig heeft? Gewoon een standaardsubstantie die je elke dag of op gezette tijden inneemt en je lichaam gewoon verder kan functioneren. Terug naar de winter. Een mens heeft brandstof nodig en het toeval wil dat ik een maand terug met vegetarisch eten ben begonnen. Ik wil het patroon niet verbreken. Het voelt goed aan en het is totaal iets dat ik zelf wil.

Gisteren kreeg ik een helder moment om zelf te koken, maar kon geen supermarkt in de buurt vinden. ik rijd geen auto in Nederland dus is er geen sprake van even je autootje pakken en iets bij de Chinees of weet ik het waar halen.  De frustratie van steeds een jas aantrekken, sokken, schoenen, vest, sjaal, muts en handschoenen en dan nog verkeerd lopen en geen enkele supermarkt in zicht zien, deden mij intens denken aan Suriname . Die frustratie ontwaakte een hevig verlangen naar een ongezonde Tjaw Min van omu die achter in een donkere keuken, flink schepte tegen de hete aluminiumpannen waar poezen ;s nachts vrijelijk over lopen en haren loslaten. Mijn gevoel is geen leugen. Teleurgesteld liep ik naar huis en hoorde het bestek van de buurman tekeer gaan terwijl ik met mijn paraplu in de hand liep. Vaak heb ik mijn hoofd geschud als in de rij stond bij de douane op Schiphol en Surinamers verweet van achterlijkheid en eenkennigheid als zij in koffers rode pepers, groenten of vis meenamen gewikkeld in krantenpapier. Ik ga je zeggen, ik rook de tjawmin, voelde de stoom van zwarte peper met knoflook in mijn gezicht, voelde het varkensvet tussen mijn lippen, proefde de fietsjieng en de peper die in lemmetje was ingeweekt.
Ik veroordeel mezelf op dit moment tot die achterlijke surinamers, zooals dat geuit wordt door mensen die vaak reizen en wel alle voedsel naar binnen werken. Ach Ruth, Nederland heeft toch zoveel keus als het om eten gaat? Zeker, maar niet binnen mijn bereik!
De ijskast had nog olijven en kaas in vijf soorten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *