Chopsticks en foppers

Ouder worden maakt niet noodzakelijker wijzer. Eergisteren werd ik 29, sorrie 39 en ik doe nooit iets speciaals op die dag. Ik had me voorgenomen om na te denken over goede voornemens. Weet je wel. Halverwege het denken besloot ik mezelf weer eens te verwennen. Op je jaardag mag alles toch? Mijn auto bracht me naar de bank en mijn stuur naar die nieuwe zaak van VK Office Supplies. Ik weet niet hoe je iemand noemt die verzot is op alles wat met schrijfgerei en papier te maken heeft.
Dus terwijl ik mij als een kind zat te verlekkeren op de mooie onbeschreven schriftjes, de Waterman en Cross pennen, de agenda’s, post-it’s in felle kleuren, de memory-sticks, de duurste drukpotloden en nietmachines stuitten mijn ogen op een geheimzinnige hoek waar allen Samsonite tassen, reiskoffers, laptoptassen hingen. Mijn tong hing half buiten terwijl ik de tassen betastte en een aardig winkelmeisje mij betrapte op mijn geilheid. “Vandaag ben ik jarig,” gebruikte ik als excuus om de tassen die ik een voor een had laten vallen uit puur hebzucht. Ze lachtte en hielp mij de tassen oprapen.
Het lag niet aan haar vriendelijkheid dat ik een rugtas kocht. Eentje waar je ook je laptop, woordenboeken, sleutels, flesje water and so on kan dragen. Ik ging dus gelukkig weg, genietend van mijn nieuwste aankoop. Hoe noem je iemand weer die verzot is op tassen? Of kopen?
Tegen zessen kwamen 3 vriendinnen langs waarvan het toeval wil dat we allen in 1 week jarig zijn. We zouden het komende levensjaar afvallen, meer sporten, gezonder eten en aardiger zijn voor onze vriendjes. Een van de vriendinnen was met haar kindje meegekomen die nog geen jaar is en mijn hele woonkamer aan het verbouwen was. En toen kwam de stopper, ik bedoel de fopper, de wonderlijke uitvinding van de fopspeen. Bedoelt om de zuigbehoefte van baby’s te bevredigen zonder ze voedsel of drinken te geven. We zaten met zn vieren naast elkaar voor op de foto. Inhouden van de dikke buiken is tegen deze leeftijd niet meer mogelijk. Quiyenne, het kindje van mijn vriendin kreeg even geen aandacht en begon in een taal te praten die op zeuren leek, waarna haar moeder de fopper in haar mond deed. De klik van de camera kon je na tien tellen horen. De vriendschap was vastgelegd. Kirtie, met relatief de zwaarste kilo’s(…) zei :”Misschien moeten we zo een fopper nemen! om onze honger te stillen. Dan eten we minder en slanken af!” Het klonk geniaal en de beste uitspraak voor de dag. “Raken we alle babyvet kwijt, niet?” Van tijd tot tijd vinden wij het nodig elkaar advies te geven over de dingen van het leven. Ik bedacht dat we misschien vaker met chopsticks moesten eten, want dan at je minder gulzig. (Ook dat kreeg ik kado, 2 sets dure chopsticks uit China, tjonge jonge, met grip enzo, gheisa’s beschilderd en houten geurtje). Ik zag mezelf al geduldig een Mie Foen eten bij Dumpling nr.1 . Maar een fopper, hm, een fopper. Kette begon bedenkelijk te gniffelen, want die kreeg wellicht andere associaties bij het woord. En Kirtie bleef maar bij haar briljant idee waarvan ze overwoog die aan Oprah en dr. Oz te mailen. Dus met dat idee groette ik hen later op de avond (met allen meeneembakjes in hun handen…). Het was toch nog een aardige leuke dag geweest.
En nu weet ik het woord weer, voor iemand die van kopen houdt: een vrouw.

2 thoughts on “Chopsticks en foppers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *