‘Het lijk lag opgebaard op de keukentafel’, vertelde Sandra mij die in een dorp woont in Groningen-Nederland. De dood en reacties van mensen heeft mij altijd gefascineerd, maar dit verhaal had ik nog nooit gehoord, een kist op de keukentafel. Erg charmant. Een meiske was zeven jaar. Sandra’s zoon was trots om naar een begrafenis te gaan. De schoolleiding had dit overlijden als mooi moment gekozen om kinderen met de dood te confronteren, maar zoveel dat de ouders zich druk maakten. Behalve afscheid aan de keukentafel zou de kist ook nog een rondje op school maken en dan zou er aan het eind van die week nog een afscheidfeestje zijn. Kijk daar moest ik om gniffelen, typisch bakra, die willen dan meteen alles uit het moment. Kinderen hebben een mechanisme die beter omgaat met emoties dan volwassenen, maar teveel is ook niet goed!
Nog een bizar moment deze week. Twee broers spelen, de een is vijf, de ander is elf jaar. Op een of andere manier krijgt die de revolver van papa te pakken en gaat even schieten. Ja hoor. De broer van elf in het hoofd geschoten. Ik kreeg zo een steek in mijn buik toen ik dat hoorde en switchte gauw de knop van mijn autoradio op een ander station. En dan hoorde ik de stem van mijn overleden grootvader ’trouw nooit met een man van de gewapende macht!’ Ik heb het goed in mijn hoofd. Wat gaat er om in een moeder, in een vader’s hoofd. Hoe breng je dat lijfje naar het mortuarium? Hoe begraaf je zo een kind? Hoe groeit zo een jongetje van vijf op? Jezus Christus!
Ook in de krant van maandag. Politieagenten zijn aan het oefenen met wapens, even demo geven aan de rekruten. Collega houdt vuurwapen tegen hoofd, denkende pistool is niet geladen, schiet. Intensive care, leeft nog. Politie heeft nog niet bevestigd dat hij is overleden.
Politie bevestigd…
Wat kan deze wereld bizar en lelijk zijn. Ik stop maar om mezelf te frustreren maar wens alle slachtoffers veel, heel veel sterkte.
Intussen fluiten de vogels. Mijn zaterdag is stil.
1 gedachte over “Bizar”