Niet zonder computervriendje

Wat ik mij ervan kon herinneren was dat het had geknald. Ik naar boven was gerend om de ramen dicht te gooien. Met mijn wijsvingers tegen mijn oren. Een jeugdtrauma in de grote regenplassen aan de Normandiestraat, doet me net als een hond inkrimpen bij elk geluid van een aankomende donderknal.
De droogte en hitte hadden ons maandenlang geplaagd. Een airconditioner aanschaffen of zomaar ritjes met de auto maken met de airco aan, door Paramaribo, zijn geen luxes meer. Integendeel, het is een luxe dat het regent.

Het signaal had ik niet zien aankomen. De ventilator maakte een brommend geluid en ik had even gegild. Niks aan de hand. ‘Gebeurt weleens’ had een goede vriend gezegd. Ik had de stekker weer in het stopcontact gestoken en alles was goed.
Bij de tweede keer had ik alle voorzorgsmaatregelen genomen. Alle stekkers uit het stopcontact, tv uit, computerkabels eruit. De oordopjes werden uit de kast gehaald en ik kon vrolijk een boek lezen, zonder te schrikken van de heftige bliksemflitsen met kabaal die mij treiterden op het open terrein naast mijn huisje.
En toch, ik was aan het tikken, vroeg ‘s morgens en zip, alles weg, alles stil. Oranjelampje brandde. Mijn projecten, mijn rooster, mijn agenda, mijn salaris, mijn administratie, mijn adressenbestand, mijn foto’s, mijn hele leven weg! Een pruillip en paniek voor in de plaats.
De zaak waar ik hem had gekocht had mij verzekerd dat de harde schijf niet zou crashen. En toch, voor mij een groot deel kwijt. Programma’s die ik ooit had gedownload, waar ik de codes ben kwijtgeraakt. Backup’s gemaakt? Ja, tot 30 september, wat anderhalve maand aan dertig emails per dag achterstand betekent.
Ik probeer te onthechten, maar het zal niet lukken…
Als een ongeduldig en verwend kind zei ik met grote ogen de verkoper :’Meneer, ik moet nu een computer hebben! ik wil niets horen dat u gaat kijken of u mijn harde schijf kan redden, ik wil door met m’n leven. Wat kost het?’
Er zit veel geheugen op, maar ik baal nog steeds een beetje, omdat ik toch wel veel overnieuw moet doen.
‘Ga toch gewoon met de pen schrijven,’ plaagde die misselijke stem.
Ik kom eraan…Ik geef toe, ik kan niet zonder mijn computervriendje leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *