Achter de coulissen

Je ziet alleen wanneer ik moe ben dat ik van Chinese afkomst ben…Dan staan mijn ogen extra klein.
En kunnen eigenlijk nauwelijks open.
Ik leef sinds het doorzakken van mn rug op drugs, chinese balsem, valium, vitamine c en sultana beschuitjes. Van de arts heb ik een dikke spuit gekregen in mn billen en ja mevrouw San A Jong, je zult binnen 2 dagen lopen.
Het enige leuke van ziek zijn is dat je kunt lachen, om je eigen zieligheid. Mijn kamer heeft veel muskieten en je weet ik heb een klamboe aangeschaft. Nu was het al een kunst om de muskieten buiten die ene opening te houden, maar laatst toen ik doodmoe op mn bed plat van de arts moest, lag ik te staren naar het plafond en me af te vragen hoe ik in godsnaam de klamboe zou kunnen vastmaken in alle vier hoeken van het bed.
Na tien minuten die wel zestig leken was ik bezweet, hulpeloos en helmaal verstrikt in mn klamboe. Gelukkig heb ik een cordless telefoon die ik in een slim moment op mn bed had gelaten. Ik kon verdorie gewoon niet bewegen. Elke beweging doet pijn bij hernia. keren, op mn rug liggen, benen naar links, been omhoog, uit het bed stappen. Een jong mens in een oud lijf. Een lieve tante belde, hey ruth, ik hoor lang niets van je, wat doe je, ga je mee vanavond naar de film?
En toen moest ze me komen stoppen. Ik was ook zo slim geweest om de sleutel van mn huissie op het bed te laten, dus kon ik haar via het raam de sleutel aanreiken om in het huis te komen. Geen enkele muskiet om me heen…wel ingepakt in de klamboe. Daar moest ze wel om lachen en bracht me gelukkig binnen 2 minuten uit die situatie, want het begon aardig heet te worden onder dat ding.

enfin, alles gaat nu redelijk. Ik loop weer, weliswaar met een kruk, want de rug is nog zuur, drink de lekkere pilletjes van de arts, soms teveel, want je merkt meteen wanneer die zijn uitgewerkt en ja, na 3 daen kon ik weer zitten op mn billen. Heerlijk is dat gevoel. Zitten, opzitten. En braaf sultana’s eten, met tarwe, met noten, met rozijnen. Veel vocht en soep op bed. De medicijnen geven me honger en zure maag, maar als de pijn maar weggaat.
Gelukkig is er ook iets als wireless internet en mn dankbare laptop. Want daarmee gaf ik instructies en skype! oh hoe heerlijk de techniek!

Gisteravond de opening van het literair festival. Het was top. Gerrit Komrij, Putu Widjaya, Youssouf Amine Alalamy, Asle Erdogan, Pieter Snijders en onze Surinaamse auteurs Rappa, Ellen Ombre, Jit Narain, Antoine de Kom en Celesine Raalte. Een heerlijk team auteurs. Het geeft wel energie, poëzie, literatuur van kwaliteit. Ik heb zovele complimenten ontvangen dat ik verlegen van word. Ik ga blauw zoeken om me te wassen…voor die ogri ay toch. Hahahah Och, maar het is de moeite waard. Vandaag dag 2. We hadden stoelen te weinig in de botanische tuin van Prakwaki. en notabene 120. jA, daar gaat wel een soort triomfantelijk gevoel door je heen en vergeet je alle irritaties, alle boze momenten, alle scheldwoorden, want geloof me, mijn dienst schrok van de termen die uit mijn mond kwamen toen ik aan de telefoon was.
“Ruth, rustig, denk om je rug”. Wat als Hermien er niet was, om me te bedaren. En Khisore de chauffeur die op het laatste moment nog zijn zoon inzet van 13 om een hangbordje voor me te construeren. De locatie van optreden is drie naamsveranderingen ondergaan. Een en al verwarring dus…telefoontjes over en weer. Mevrouw, HOE vind ik de plek? In elk geval hebben ze geholpen.
Allee zou mn Vlaamse vriendin zeggen, verder gaan.
Even weer een tabletje, ik zit te lang op de stoel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *