Schrijvers


Afgelopen dinsdag heb ik ze op het vliegtuig gedaan. Het team van schrijvers en artiesten. Het was een mooie ervaring. Ik ben behoorlijk geinspireerd geraakt om lekker weer te gaan schrijven. Nu heb ik eindelijk wat rust…althans…de grote organisatie is voorbij. Het festival was geslaagd. We hadden elke avond een volle bak, prachtige voordrachten, tevreden gezichten.
Nu nog evalueren met de organisatie. Wat ging goed, wat kan beter. Er gebeurt zoveel achter de coulissen waar het publiek nooit iets van merkt.
Ik heb gelukkig een partner gevonden om de productie te doen. Marisa heeft een uitstekende job gedaan; de juiste mensen gevonden voor de juiste job. Tot vorige week toe wist ik niet wat de rol van een floormanager was en hoe cruciaal een generale repetitie is, het juiste stopcontact voor de stroomvoorziening, de belichting voor het decor. Petje af voor al die professionals! Als schrijver en artistiek leider kom je er gemakkelijk vanaf…alle ideeën op papier zetten en maar op toezien dat je idee goed overkomt en het tot resultaat leidt. Iedereen doorheeft wat je van hen verwacht.
Tuurlijk waren er momenten van stress; woest worden om iets dat verkeerd ging, of een actie die eigenlijk niet was afgesproken.
Maar de literaire goden waren ons goedgezind, we hadden mooi weer, veel publiek ondanks de vele evenementen tijdens dat weekend, auteurs die allen goed voorbereid waren, en een goede teamgeest.
Het was een bijzondere ervaring omdat je tot de ontdekking komt dat ook grote auteurs gewoon maar mensen zijn die ook twijfelen, hun onzekerheden hebben, maar juist door die onzekerheid hun werk of dat wat hun passie is goed doen. Het waren stuk voor stuk giganten. Gerrit Komrij met zijn rake poëzie, Ellen Ombre met haar bijtende satire, Rappa met zijn tranenlatende, Celestine Raalte met haar charismatische, Peter Snijders met zijn aandoenlijke gedichten, Putu Widjaya die de tuin deed schudden onder zijn in Bahasa theatrale en krachtige optreden, Antoine de Kom met zijn gevoelige woordkunsten en Jitnarain met zijn Sarnami waar je geen woord van verstaat, maar het universele je in je bloed voelt stromen. Youssouf Amine Elalamy die zo mooi Frans spreekt en die het Surinaams publiek met zijn urban art en satire zo diep raakt (en zijn boek in het Arabisch voor mij signeerde). Asli Erdogan met haar scherpe observaties. Over de zuivere stem van Izaline Calister en de conga van Roel Calister en gitaar van Ed Verhoeff niet te spreken. Mooie energie. Je kon het voelen in die botanische tuin van Prakwaki. De lekkere snacks en wijn die werden geserveerd door het cateringbedrijf, de boekenverkoop, de ambiance. Het was eigenlijk perfect! Ik geef mezelf schouderklopjes. We hebben het gedaan! Om Obama na te spreken: Yes we can! And we did!
Ik voel me bevoorrecht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *