Hijn Bijnen heeft voor het eerst een fotoexpositie. Hijn is een bakra die vanaf 1986 tijdens de Moiwana periode in Suriname woont en werkt. Ik kom net van het Venezolaans instituut waar de opening van deze expo is geweest. Mooie composities. Het bijzondere van deze foto’s is dat het veelal journalistieke foto’s zijn en toch, naar mijn gevoel kunstwerken. Er is een foto bij van Bowta waar die heel subtiel Derbie’s handen vasthoudt. Als het geen bekende figuren waren, zou je zweren dat het grootste vrienden zijn die elkaar een smakelijke tori vertellen. Je kan je er alles bij bedenken. Misschien zei Bowta tegen Derbie..”yongu ik moet nodig!”, of ” san! wie had gedacht dat jij en ik nu goede vrienden zijn.”
Een fotograaf moet dingen zien die anderen niet zien. Vastleggen en dan vereeuwigen. Want zoals de fotograaf dat zelf zegt ” Waar geen foto van bestaat, verdwijnt uit het geheugen. “. En ik ben het helemaal met hem eens. In het archief van www.dwtonline.com kun je die zeker vinden. Van 1 serie foto’s was ik bijzonder gefascineerd en dat waren foto’s van de brand op de hoek van de voorheen Gravenstraat en Stoelmanstraat. Juist ja, het gebouw van ICMS..jaja van Neede toen. Een prachtige foto, een dramatisch verhaal. Foto’s van huizen die in de fik zijn roepen bij mij allerlei associaties op. Het zal een verschrikkelijke ervaring zijn voor mensen die dat is overkomen en toch wil ik die foto nabestellen om er tekst over te gaan schrijven.
Ronald Snijders, de muzikant die daar ook aanwezig was liet zijn oog vallen op de in pangi geklede marronvrouwen en greep naar zijn digitale camera. Ik weet zeker dat ie daarvan een lied componeert. Hij probeerde ons uit te leggen wat hij zo mooi vond en ik begreep hem (ehe). Kunstenaars hebben dat hè, dat ze willen uitleggen wat ze zien en in hun vaak onbegrijpelijke taal. -)) Ik ben een dochter van een kunstschilder en weet de taal van de kunst intussen (ehe). Met schrijven is het denk ik het zelfde. Alles wat al geschreven is, anders schrijven, maar toch nog begrijpelijk voor de lezer, voor de ander. Uiteindelijk willen we met ons werk mensen raken. Als ik ooit de tijd vind ga ik op lessen fotografie. Je leert kijken denk ik. Kijken en zien met andere ogen (ehe).
1 gedachte over “Zien wat de ander niet ziet”