Wie leest nog een boek in Suriname? verhalen uit het leestijdperk...

Mijn beide families zijn voornamelijk kunstenaars en wetenschappers. Mijn interesses hingen meer naar de artistieke familie, dat is wel duidelijk. Beide families lezen veel, en ik had van jongst af aan iets met boeken, met schrijven. Het was soms zo erg dat ik beschrijvingen op stickers van  een wc-reiniger las in het toilet. Tijdschriften noem ik ‘poepboekjes’; deLibelle maar ook de Avant Garde.  Naar de CCS-bibliotheek gaan en boeken van de lagereschoolbibliotheek lenen waren normale dingen in onze families. Mijn moeder werkte bij een dependance van het Ministerie van onderwijs (Distributie), dus kreeg ik vaak stilleesboeken en taalboeken mee thuis. Ik schreef dan in ze, maakte de oefeningen en mijn hoogste cijfers op het rapport waren altijd voor de talen. Woorden overschrijven van liedjes die je in popbladen las, of via de radio hoorde, een poëziealbum met stickers beplakken (scrapbooks heten ze tegenwoordig), dat waren allen van die ‘schrijfdingen’ uit mn jeugd.  De dubbelbanden Tina en Debbie kocht ik bij een winkel Issa aan de Steenbakkerijstraat. Ik moest mezelf inhouden om ze niet achter mekaar uit te lezen. Het waren vaak van de vervolgstrips die ik dan in die volgorde uitlas. Van de Boequet Reeks werd ik misselijk na alleen de dialoogscénes een jaar lang te lezen; ik was toen 13. Ze kwamen mijn strot uit. Alle verhalende alinea’s sloeg ik over, want daar had je alleen beschrijvingen van landschappen en paardenvelden. Bij de dialogen gebeurde de spannende dingen; dat had ik vroeg door. Het waren hele goedkope boekjes en ze gingen van nicht naar nicht. Ik beschouwde die boeken denk ik ook als een soort ‘seksuele voorlichting’. Echt zo een meisjesboek waar je kon dromen van een soort prins of heldenfiguur die dan zo een vrouw helemaal veroverde. Het had echt maar 1 jaar geduurd bij mij; ik had het allemaal al gezien; voorspelbaar. De Annie M G Schmidt boeken waren ook niet meer interessant voor mij, omdat ik naar de muloschool zou gaan. Dáár begon ik echte literatuur te lezen.  Lezen was een mooi escape voor diegene die niet op reis gingen tijdens schoolvakanties; de ‘arme’ kinderen. 2 maanden lang zitten niksen, was 2 maanden lang naar de zwart-witte televisie staren en je suf lezen tot je ogen er pijn van deden. De boeken die mijn moeder bracht waren nieuw voor mij. De waarheid is dat ze nooit waren aangeraakt /gelezen en op de dumpstapel terecht kwamen bij haar kantoor. Wat heeft het mijn woordenschat verrijkt, en de dikte van mijn glazen eveneens.