Volhouden is de kunst

Vandaag begon ik mijn ‘nieuwjaarsrede’…ehem mijn openingswoord van tien minuten voor het nieuwe jaar bij de tweedejaarsstudenten. Schrijven vraagt naast tijd zoveel van je en soms is het moeilijk om vol te houden. Sommige studenten haken af vanwege veranderde omstandigheden, twijfels en wat al meer. De balans wordt meestal tegen het eind van het jaar opgemaakt toch? Welke dingen heb ik bereikt in het vorig jaar en wat zijn mijn voornemens voor het nieuwe jaar? Is schrijven wel iets voor mij? Wil ik dit echt doen. Allen reflecties op afspraken die je met jezelf heb gemaakt.
Een vierjarige schrijfopleiding is niet niks, naast je werk, je huiselijke en privé-leven. Ik ken de persoonlijke levens niet van mijn studenten, althans niet alle, maar ik kan me er wat bij voorstellen in deze tijd. Alles is duur, iedereen is druk, je hebt een gezin of partner,  je moet eten elke dag, een lastige baas misschien en dan nog met creativiteit bezig zijn. De studenten krijgen wekelijks schrijfoefeningen die ze dan in de vrije tijd mogen herschrijven. Soms kom je er gewoon niet aan toe om iets na te kijken of te herschrijven. Eén ding wat ik altijd adviseer is het Dagboekschrijven of de zogenaamde ‘free-writing’. Met freewriting houd je de schrijfvaardigheid, de ritmiek van je eigen schrijfproces, het spontane van schrijven in tact. Want echt, de kunst van schrijven is niet moeilijk. De kunst van schrijven is gewoon schrijven. De creativiteit wordt geprikkeld door de routine. Freewriting geeft de mogelijkheid om alle indrukken die je heb opgedaan van de dag neer te pennen. Gaandeweg krijg je van die heldere invallen die je later kan gebruiken. Ik doe niet anders. Eigenlijk besteed ik meer tijd aan freewriting dan aan gericht schrijven.  Ik schrijf echt elke avond of ochtend in mijn dagboek. Sporadisch lees ik terug en dan vraag je je af wat voor nonsens je leest. Maar ook dat is niet erg. Je komt gemakkelijker tot tekst, tot een verhaal, tot iets dat je wil zeggen omdat je het gewend bent, de routine zit er in. Er is een mechanisme in je dat automatisch verhalen gaat vertellen, gaat verzinnen, gaat fantaseren, gaat overdrijven, gaat liegen en meer. Meestal schrijf ik dan ook echt in een dagboek of een gewoon schriftje. Je hebt van die leuke A5 ingebonden notitieboekjes die je gemakkelijk kwijt kunt naast je bed of op je nachtkastje. Dingen die mensen zeggen via radio en tv, iets dat je opvalt als je kijkt, een geluid, gewoon noteren. Ik stond een van die dagen op met een zin: ‘ In de holte van zijn rug vond ik de liefde.’ Kijk, die zin ga ik een keertje zeker gebruiken. Een mooie binnenkomer zo een zin.  Maar een leuke die ik wellicht ook zal gebruiken is ‘ Na wan sari met die pinge dinges.’ [We lenen allemaal wel eens woorden van elkaar, dus waarom geen pings…] Ik kan me ontzettend vermaken met de ‘PINGTAAL’ van mijn vrienden. Een vriend van mij is sinds kort in de Blackberry wereld. Grappig dat zijn toon in een oma-taal verandert ‘ A no bun yere me kind, nee nee!’ Ik zit dan echt te schaterlachen achter mijn mobieltje en ja soms steel ik gewoon de zinnen voor mijn verhaal.  Of je hoort een mooie pakkende zin bij een lied : ‘While my guitar gently weeps’ (India Arie en Carlos Santana).
Freewriting levert verrassende zinnen en vooral je eigen gedachten op omdat ze zo spontaan uit je pen komen en nog puur zijn, zonder correcties. Het gaat tenslotte om het allereerste idee. Doe er wat mee!  Je komt anders nooit tot die 100 A-4tjes voor een minimaal boek of dichtbundel of theaterstuk. Gewoon doen en vooral volhouden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *