Je moet toch wel iets in je mars hebben; recensie op de recensies

Dat was eigenlijk de zin die door mijn hoofd ging toen ik werd geïnterviewd door Peter de Rijk vorig jaar bij mijn boekpresentatie in Amsterdam. Je moet toch wel iets in je mars hebben, iets van schrijftalent en de discipline die erbij hoort wil je een schrijfopleiding oprichten en draaiende houden. Peter had de vraag gesteld wat mijn studenten van mijn boek vonden. Ik had eerlijk geantwoord dat ik niet kritisch genoeg commentaar had ontvangen. Niet dat ik denk dat ze niet durven. Hoewel…
Ik mag best tevreden zijn met de recensies die ik tot nog toe heb ontvangen op dat kleine boekje, mijn eerste geesteskindje. De doorsnee recensies zijn positief en nodigen uit tot lezen. Sommige zijn ronduit onwelwillend. Zoals die in de DWTLiterair verscheen met de titel ‘Seks en dood.’ Wat voor een titel is dat? Dat is een label of de thematiek, zoals ik dat heb geleerd bij een cursus Effectief Schrijven. Nergens in de recensie staat er iets geschreven over seks, en dat terwijl je vanaf de lagere schoolbanken wordt geleerd dat de titel je iets moet zeggen van de inhoud, van wat komen gaat. Enfin, hoogst onwelwillend is het woord dat ik gebruik bij die recensie, een opmerking als nog eens laten redigeren bij Uitgeverij IN DE KNIPSCHEER? Zoooo, De Uitgever die auteurs als Cairo, Roemer, Vianen en dergelijke de Nederlandstalige markt in heeft geduwd? Dat de verhalen een seksuele of erotische lading hebben [Overigens wel goed opgemerkt door Marvin Hokstam bij zijn interview in Paramaribo] , daar ben ik het er mee eens.
… hoewel er ook wel aardige dingen in staan dat de studenten van COVAB dat boek moesten lezen, en de verhalen een puzzelstuk zijn (zoiets). En dat geef ik wel toe, ik wilde steeds verrassend zijn. De recensie in de Parbode leek meer een opsomming van de negen verhalen uit de bundel. De eigen visie ontbrak een beetje, vond ik.Toch een beetje jammer dat niemand achter de filosofie van de 9 circels van Dante Alighieri’s Divine Comedy is gekomen. Want daar is het idee van. Bij de thematiek van de dood hoort Dante! Elke goede lezer weet dat. Maar kennelijk is men toch bang voor de thematiek. Het woord Inferno en het laatste verhaal, de 9 fayalobi op de omslag geven absoluut een hint. In de numerologie is er ook veel om het cijfer 9. En ook jammer dat maar 1 persoon de clue heeft ontdekt bij ‘Uit de droom helpen’, want er is echt wel een zin heel in het begin van het verhaal die aangeeft dat de vriend homoseksuele gevoelens had voor zijn hetero-vriend.

De recensie die het dichtst tegen mij aanzit qua belevenis, het schrijfproces, of de verwoording van die belevenis is die van Peter Meel. Hij slaat de spijker op de kop met zijn opmerkingen. Vooral bij dat laatste verhaal Inferno.
Peter de Rijk zei in zijn interview in Amsterdam: ‘Eigenlijk heb je een heel dik boek geschreven. Omdat je zoveel meer zegt met die 9 korte verhalen.’ Kijk daar ga je stiekem van blozen, want dat hoop je echt als schrijver.
De recensie van Suribbean Media Concepts en Ezra de Haan vond ik heel lovend. Mwa, dat ik een meesterverteller word genoemd vind ik een beetje te, maar wel aardig dat te lezen. Alle verhalen zijn goed en kernachtig samengevat.
Een merkwaardige recensie was die in de Volkskrant. Een keer wel goede detail, ander keer teveel? Ik begreep die recensie eerlijk gezegd niet, maar lezers zijn subjectief, dus houden we het daarop en natuurlijk vond ik het geweldig mijn naam in de Volkskrant te zien verschijnen! Althans, al mijn Nederlandse vrienden vertelden dat ik me vereerd moet voelen. Het gebeurt niet vaak bij een debuut. Dus doe ik dat, me geweldig voelen…[whoopie!]
En dan nog Literair Nederland, AD Curacao en de interviews van de Wereldomroep en DWT-Nederland en een Biblion annotatie. Niet slecht, de aandacht voor een beginneling. Helemaal niet slecht!
Persoonlijk heb ik ook heel wat reacties gekregen van frequente lezers, recensenten en dergelijke. ‘Achter elkaar gelezen, durf, typisch Surinaams, zonder poespas, taboedoorbrekend, aangrijpend, komisch en dat soort van trefwoorden kreeg/krijg ik dan. Leuk, dit meemaken. Ik heb toch wel wat in m’n mars (om het toch luidop te zeggen.)!

2012 is begonnen. Ik ook! Mijn synopsis is al geschreven, nu flink doorgaan, de discipline inzetten en nu eens gaan bewijzen dat ik een ECHTE schrijfster ben.
Ik kwam een quote van Paulo Coelho tegen en wilde die graag delen met jullie:
‘Critics are like eunuchs in a harm. Theoretically they know everything, but that’s as far as they get.’
Oei! Te heftig?
Een directe stijl was ook een van de trefwoorden…

3 thoughts on “Je moet toch wel iets in je mars hebben; recensie op de recensies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *