Ik merk de laatste tijd dat ik steeds ga stilstaan bij het woord veertig. En de omgeving ook…De grijze haren zijn aanmerkelijk meer geworden sinds vorig jaar juli. Het heeft zn charme is de troost die ik hoor van mijn fotograaf die een kopfoto moest schieten voor de achterflap van mijn boek.
Ik word steeds vaker met ‘U’ aangesproken door jonge mensen, ga vaker naar begrafenissen, raak vriendschappen en relaties kwijt en ben op een of andere manier bewuster van wat ik doe. Impulsiviteit en relativeren horen bij mij. Het wordt minder…
Ik voel me ‘groot’ -of zal ik het woord ‘volwassen’ gebruiken-genoeg om te doen wat ik wil en te denken wat ik wil. Toen ik jonger was hield ik rekening met wat er gezegd of wat er gedacht zou worden. Life begins at forty? Voor zover ik mij kan herinneren staat mijn leven altijd in het teken van turbulentie, hoogte en dieptepunten, fouten en nog eens fouten. Soms heb ik een kleine rustperiode, dan gaat alles goed, je hebt leuke mensen om je heen met wie je een goede tijd hebt, en dan begin ik me te vervelen. Verveel ik van vriendschappen, relaties of familie en ben het liefst met mezelf. Ik wil dan geen moeite meer doen om aandacht en genegenheid in stand te houden. Het kan natuurlijk ook andersom, dat zij van mij vervelen. Is het iets van schrijvers? Raar! Een beetje wel. Een beetje ook van mij. Dat egocentrische. Ja sorrie.
Het schrijfgekriebel begon echt in 2000. Toen wist ik die onrust geen naam te geven. Het moest iets zijn met boeken, met schrijven. Gelukkig heb ik naar die onrust in me geluisterd. Het heeft me langs vele ‘literaire’ wegen gebracht om uiteindelijk op het punt te komen van dat waar mijn gevoel het meest naar uitgaat: mijn eerste boek. Schrijven! Mijn debuut is allang geweest. Sinds 2002, toen ik mijn eerste prijsje won, maar een boek met tekst dat alleen van mijn hand is, gaat dit jaar uitkomen. Het heeft langer geduurd dan ik wilde. Tja, wat wil je, ik wilde een schrijversschool opzetten in Paramaribo en dat doe je niet evenzo. Ik wist dat er anderen waren met dezelfde ambities. Dat idealistische dromen zit er ook in. Mijn eigen schrijven moest inboeten. Maar nu heb ik een andere planning. Een hartig gesprek met Astrid H. Roemer 4 jaar terug staat in mijn geheugen gegrifd. Mijn synopsis voor mijn volgende boek ligt er al. Produceren alleen nog!
In gesprekken met vrienden, schrijvers hoor ik soortgelijke verhalen. Debuut na overlijden van een ouder/ partner, of debuut na scheiding, of een of andere ingrijpend gebeuren. Mijn schrijven ontwikkelt zich uiteraard in mijn hoofd en soms duurt het gewoon voor je ready bent voor een rigoreuze verandering in je leven. Maar mijn eigen stijl en onzekerheden ken ik intussen wel. Niets komt voor zn tijd zei mijn grootmoeder. Dus houden we het maar op die wijsheid. Nerveus word ik wel, een beetje, over reacties die nog moeten komen. Dat doe je onbewust toch. Schrijven is je blootleggen, je kwetsbaar maken voor de buitenwereld.
Maar dan helpt die veertigste leeftijd wel, want dan kan het je niets meer schelen. Ik overweeg wel een kleurtje in mijn haar te doen!
1 gedachte over “Overpeinzing alweer…”