Lijdenstijd

Cliché’s zijn er niet zomaar. Ik had dit jaar besloten niet mee te doen aan de traditie van Pasen. Tijdens de veertigdagentijd of lijdenstijd heb ik me aan de minimale verplichting gehouden, als het niet aan mijn tante lag, die vis op de woensdag en vrijdag kookte. Ik wilde iets anders dit jaar. Elk jaar rond de Stille Week val ik in een soort emotioneel gat. Het verhaal van Jezus gaat diep, waardoor ik een soort innerlijke rouw ervaar. De films waarmee de Surinaamse tv je mee bombadeert herinneren je er aan dat je Katholiek bent. Paasplicht! Kerk gaan! Ik ben katholiek opgevoed, geloof in God en heb genoeg respect voor religies, maar toen iemand me zei: “Catholics believe that through suffering you go to heaven, how can that be healthy?” moest ik wel even stilstaan bij die uitspraak.
Vorig jaar, precies rond deze tijd, had ik mij ontzettend kwaad gemaakt om het seksueel misbruik van jongens door priesters. Het kon er bij mij niet in, dat een wereldreligie misbruik maakte van vertrouwen van ouders, van kinderen, van kerkgangers. En dat het hoogste gezag van dat Instituut, het Vaticaan, dat toeliet! Dat slachtoffers eindelijk gingen praten en de taboes verbraken vond ik heel goed. De tranen die kwamen bij het luisteren en kijken naar dat opgekropte, verzwegen leed maakten plaats voor woede. Ik greep mijn laptop en tikte een verhaal dat over de kerkgang en seksualiteit ging. Het kon mij echt niets schelen wat men er van zou vinden. Ik denk dat er 7 of 8duizend woorden spontaan spoten uit mijn vingers. Het verhaal “Schuldbelijdenis, bladzijde 63!” is intussen gepubliceerd. De reacties vond ik aandoenlijk: van spannend, een geil verhaal, tot de vraag of ik de personage was (cliché). Ik vond jammer dat veel mensen de essentie van het verhaal hadden gemist, en dat was mijn innerlijk protest als auteur tegen de manier waarop wij mensen met religie omgaan, bewust of onbewust. Mijn verhalen worden vooral gevormd door een maatschappelijke en sociale betrokkenheid. Het zijn geen lieve verhalen. Mijn omgeving is mijn grootste bron waar ik verhalen van put. Ik meldde het al, ben Katholiek gevormd, door de jaren heen, intussen mijn eigen opvattingen gevormd over leven, over spiritualiteit, religies, mensen, geloof, hoop etc . Waar ik steeds meer moeite mee heb is het Katholieke Instituut als geheel. Vandaar dat ik dit jaar besloot, ook omdat ik dan herinnerd zou worden aan de dood van mijn moeder en grootmoeder, om het anders te doen. De TM (Transcedente Meditatie) organisatie had een meditatieweekend en dat kwam mij goed uit. Van tijd tot tijd is het goed stil te staan bij je leven en een ‘mental cleansing’ te ondergaan. Er gebeurt immers zoveel met ons, om ons en in ons. Door al die indrukken raak je geestelijk uitgeput. Negeren kan tot op zekere hoogte. Deadlines, haast, stress, onbenulligheden, irritaties, krantenberichten, benzinetarieven, leugens. Ik ga niet door.

TM is een techniek die een fysiologische effect heeft op de hersenen, waardoor het denken helder wordt en organen beter gaan functioneren, de arts minder verdient etcetera. TM heeft vooral een wetenschappelijke basis en daar kan ik mij wel in vinden. Terwijl we in groepjes in etappes mediteerden, met tussenpozes voor ontbijt, lectures, en de vegetarische lunches, piepte ik af en toe op mijn mobiele. Het was afgeraden door de organisatie, maar ik had het niet gelaten…
En dan lees je een ping ‘Wesje is overleden’, gevolgd door zovele pings. Het bericht kruipt in je hoofd, je schrikt, is het waar? En dan is het bevestigd. Jajaja, we weten het allen, het hoort bij het leven en toch denk je ‘shit, wat erg, zo jong, zo talentvol, waarom nu weer, net weer tijdens Pasen, wie is nog meer dood, wie gewond, waarom zo, altijd zo, hoe verder, is er wel een God?
En dan zegt je brein stop, rationaliseer, zo is het leven, leef, ga door, dit ken je al. En dan ga je verder, je sluit je ogen, ademt in. Ik leef.
Aan het cliché dat de overledene bij de Heer beter is zal ik nooit wennen.

RIP WESJE & TURBO
RIP CLIFF DJAMIN

1 thought on “Lijdenstijd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *