Rotterdam 24 maart 2014
Ik ontwaak in een hotelkamer van Bazar, waar ik de avond ervoor met Ida Does een diner van zo heb je me niet heb genuttigd. We zaten te schaterlachen om allerlei typische vrouwendingen, typische Surinaamse dingen. Gegrilde lamsgehakt (zoiets hoor) met een zalige salade van aubergine en verse komkommers. Switi. Ik ben geen late eter, dus lag ik om 2 uur in de ochtend in een Oosters bed op te rispen. De kamer was knalgeel geverfd, fraaie lampen hingen aan het plafond en de badkamer had van die mozaïeken tegels van blauw en wit. Een gordijn van kralen hing als deur om de scheiding aan te geven. Het dekbed was paars en naar mijn gevoel kon er elk moment een sjeik of een of andere sultan mn kamer binnenkomen en me een 1001 nacht bezorgen. Hij was kennelijk de weg kwijt.
Het zou weer 8 graden zijn, wees mijn mobieltje toen ik om half 7 mijn ogen opende. De warme stralen van die Oosterse douche deden me goed. Ik waste m’n haren meteen, alleen om er lekker lang onder te blijven. Ik vond het echt spijtig uit te moeten checken en naar beneden te gaan voor het ontbijt.
Het volgende moment was ik in Marokko: kwark met aardbeien en kanteloep, een gekookt ei, dat typische brood met sesamzaad, kuipje boter, pikante worstjes aan de kant en een soort zoete pannenkoek met druivensuiker.
‘Koffie mevrouw?’
‘Jaa! Lekker!’
‘U moet via de artiesteningang naar binnen, u bent Ruth San A Jong, toch?’ Een jonge vrouw die Emma op haar T-shirt gespeld had kwam naar me toe; ze was m’n begeleidster voor de dag. We liepen naar een eetzaal waar ik weer een cupje koffie kreeg. Er kwam niet lang daarna een man die erg leek op de man die in dezelfde ontbijtruimte had gezeten. Peter Terrin, de andere genomineerde, uit België. We schudden handjes; hij had me ook herkend. Het volgende moment werden we naar de artiestenkamers geleidt waar we onze tassen en jassen kwijt konden raken. Peter Terrin en ik namen ons boek mee; hij had ook z’n eerste boek in z’n hand, vol krassen en aantekeningen. Ik dus ook. Ik wist niet of ik een passage of zo had moeten voorlezen. Je weet het maar nooit.
We werden gebracht naar een kamer waar ik geluidspanelen zag en een man met microfoontjes. Niet lang daarna kwam Oek de Jong en Tommy Wieringa. Ik kreeg van hen beiden de hand. Ze kenden elkaar al, omdat hun boek voor meerdere nominaties in aanmerking zijn gekomen. We kregen alleen een microfoon om onze oren en zo een batterij aan m’n broek vastgeklikt. De deur ging even op een kiertje open en we konden de volle zaal zien met jongeren.
‘Hier zijn ze dan, de 4 genomineerden!, ’hoorden we. Ik stapte als eerste uit dat hokje op het podium, gevolgd door de andere auteurs. Een daverend applaus kwam ons toe; we moesten naast elkaar staan voor kennismaking met het publiek. Door de schijnwerpers zie je niks in de zaal, wat eigenlijk ook prima is. Ik zou nog meer zenuwen krijgen. ‘Hebben jullie afspraken gemaakt, vroeg de conferencier. We hadden allen bruine schoenen aan, en ik de donkerste. Hmmm…
De eerste talkshow kwam waar we vragen van studenten die naast ons op het podium zaten werden gesteld. Alle vragen waren even kritisch, specifieke vragen voor elke auteur of voor ons allen. ‘Hoe kwam u op het idee om 9 doodsverhalen te schrijven?, Werd u niet verdrietig toen u de verhalen schreef? Zijn het echt gebeurde verhalen? Wat doet u als eerst nadat u bent opgestaan? Ik vond de verhalen zo belerend; was dat de bedoeling? Als u zegt dat het boek de taboes van Suriname bespreekt, maar u tegelijkertijd zegt dat de seances bijvoorbeeld niet waar zijn, dan is dat toch niet de juiste weergave van de Surinaamse cultuur?
Oja, ik vergeet bijna te zeggen, en dit is voor een vriendin die me op Curaçao had gezegd dat Tommy Wieringa sexy is…Jaaa, dat heb ik ook gezien! Hij zat naast me op een paarse bank en hing er gezellig bij. Ik wilde wel de wijn halen op dat moment; gezellig lullen over schrijven! Hahahah jazeker, sommige momenten moest ik mezelf tot orde roepen om te kijken als een schrijver en echt naar de woorden te luisteren van die warme stem en wat werd gezegd…Die grijns op m’n gezicht en dat stille gegiechel zouden me verraden. Ruth!
Er waren 1500 studenten van middelbare scholen uit Brussel, Antwerpen, Nederland uiteraard aanwezig, die in verschillende groepen in verschillende zalen activiteiten hadden; de boekentrailers werden getoond, er waren workshops en debatten over wie de winnaar zou worden; jammer dat ik dat allemaal niet mee kon maken; we moesten aan de lunch. Daarna moest ik met Emma mee om boeken te signeren. Ik kwam in een zaal terecht waar rijen studenten stonden met De laatste parade in hun hand. Ik vond het aangenaam raar! De complimenten vlogen langs m’n oren en ik wist niet wat ik moest schrijven. Ik schreef maar stoute berichtjes zoals ”voorzichtig met de broekjes “en dat soort plagerijtjes wat zelfs de leerkrachten leuk vonden wiens boek ik ook moest signeren. Ik was ook weer ‘mobielfotomodel’, moest in een dagboek m’n handtekening plaatsen en op een leeswijzer. Het duizelde van de aandacht en vragen, vragen en nog eens vragen. Emma wenkte dat ik maar 1 minuut had, omdat we weer het podium op moesten. Sommige studenten achtervolgden me naar mijn zitplaats en ook daar werd er gesigneerd. Oek de Jong, steunde met z’n knie op een stoel en signeerde zijn dikke boek van 800 pagina’s. Het was grappig om te zien.
DE UITSLAG
We zaten op de eerste rij. Een echtpaar kwam zingen en voorlezen, er werden korte filmpjes getoond van de Slotdagen in Curaçao en Suriname, helaas deed de techniek het niet en kwam er geen geluid uit de boxen. Dat was wel jammer. Er verscheen plotseling op het grote scherm een grafiek met onze namen, waar de balken langzaam omhoog klommen. De zaal gilde en ja, de naam van Tommy Wieringa schoot het meest omhoog! De resterende auteurs zaten op gelijke hoogte, met nauwelijks verschil. Als ik me niet vergis…dat kan best, ben ik op de tweede plek geëindigd. Tommy Wieringa stond blij op, ging naar het podium, kreeg een prachtige ruiker aangeboden, kusjes van de studenten die het juryrapport hadden voorgelezen. Ik hoop dat ze dat juryrapport op de website van Inktaap plaatsen, dan kan je zelf zien wat er van m’n boek is gezegd.
Ik moet expliciet vermelden dat toen ik Tommy Wieringa feliciteerde met z’n Inktaapprijs, ik drie kusjes kreeg (!).
Overweldigend, prachtig, schitterend. Ik moest aan het eind nog wat boeken signeren en sommige studenten kwamen me vertellen dat ze echt op mij hadden gestemd en het jammer vonden dat ik niet had gewonnen; ze vonden het juist zo bijzonder dat het boek geen roman was, zoals de anderen, maar een verhalenbundel. In de kleedkamer kreeg ik nog succes toegewenst met de Schrijversvakschool van Peter Terrin. Ik wilde echt terug, want ik moest mijn koffer nog eens halen bij het hotel. Je moest me zien lopen met m’n trolley, alleen in de menigte en met een grote glimlach op mijn gezicht, genietend van het geluid van de rollende trolley en hakken van mijn laarzen. Ik stapte met een blije vermoeidheid in de trein op weg naar Amsterdam.
WINNEN
Wanneer je daar zit is er helemaal geen sprake van concurrentie. Dat gevoel heb ik trouwens nooit gehad. Schrijvers willen gelezen worden, een prijsje of nominatie is aardig. Je herkent aan de antwoorden van de auteurs je eigen situatie als schrijver. Het zijn allen beroepsschrijvers, wat een uitermate ideale situatie is/ zou zijn voor mij. Ik hoop alleen maar dat het ooit zover mag komen, dat creatief schrijven beter wordt gewaardeerd in Suriname op een zodanige manier dat je ervan kan leven.
Ik voel me dan ook geen verliezer, eerder een winnaar, omdat ik heb mogen reizen naar Curaçao, België en Nederland, schitterende ontmoetingen heb gehad en wie weet blijvende contacten. De laatste parade blijft in geheugen en daar ben ik alleen maar blij en DANKBAAR om.
KUALA LUMPUR
Ik zit nu in Kuala Lumpur, in de vertrekhal, omringd door een Javaanse taal, waar de klank mij erg bekend in mijn oren klinkt. Ik versta alleen niks. Ik zie vrouwelijke politieagenten in Moslimhoofddoeken gewikkeld, die naar me knikken. Ik val op vanwege mijn lengte en mijn bos krullen op mijn hoofd.
Mn billen doen pijn van de lange zit van 11 ½ uur. Nog drie uur te gaan dan ben ik in Jakarta. Tot spoedig!
Leuke verhalen, Ruth. Je mag wel vaker op reis gaan als je ons maar trakteert op je verhalen.
Ohhh! Hahaha. Ja ja. Thanks.
Ruth mi gudu, Wat geweldig dat jouw rug zich gedraagt. Daar ben ik alvast dankbaar voor. Blij te lezen dat je een leuke tijd hebt. Jij bent goed aangekomen, je eet heerlijke maaltijden, jij schrijft en ik zie je charmante brede lach in gedachten terwijl ik lees. Wat fijn dat het goed gaat gudu. Geniet ervan dit heb je verdient mi gudu. Brasa Celestine Date: Thu, 27 Mar 2014 01:23:07 +0000 To: cmraalte@hotmail.com