Jakarta 1

Vandaag heb ik mijn eerste eigen stappen alleen gedaan uit het hotel, op weg naar ergens… De temperatuur is al broeierig om 8 uur ‘ s morgens wanneer ik mijn ontbijt nuttig. Ik sla de saoto over; teveel gebakken dingen. Het is een gewoonte hier; nasi, rijst met gebakken vis en trie achtige sausjes eten op de vroege ochtend. (en toch zijn die mensen slank) Ik neem fruit en yoghurt; dat is goed voor de stoelgang.
Mijn ritme is ontregeld door het vele reizen van de afgelopen twee weken. Gisteren lag ik plat op mijn hotelkamer, een beetje schrijven, een beetje tv kijken, een beetje lezen, weer schrijven. Ik neem geen tabletjes in, ook niet wanneer ik nies. Het moet maar vanzelf over gaan. Jetlag heet dat, hoor ik.20140329_121235 20140329_120914

Ik loop langs kraampjes waar rauw vlees aan stokjes wordt geregen, vliegen meekijken, oude bedelende vrouwen de hand naar me opsteken (ik geef 5 duizend Rupias/ Rp ;-(( en zie naast haar weer een andere oudere mevrouw haar hand opsteken) , om 10 uur etende mensen die zitten op houten kratten en in een taal ratelen die ik niet ken, fotowinkels om elke 100 meter, voorbij toeterende tuktuks die me verleiden om in te stappen, wisselkantoren, en een heer die me wenkt dat ik kan oversteken. Ik wachtte te lang…De zon is fel, er hangt een droge lucht waarvan de meeste zuurstof verdwenen is…wat ik inadem is niet zuiver, en toch ruik ik een vreemde aangename aroma van wierook…die over de stad en in mijn kleren hangt sinds ik er ben.

Ik moet sterk aan mijn grootmoeder denken wanneer ik de verdieping waar alleen kleren en spullen Batik hangen. Het is werkelijk een Paradijs…In het paradijs is alles wellicht duur, w20140329_120705ant de prijzen…hmmm 800.000 Rp voor een mooi batikken blousje. Daar gaan we goed over nadenken. Een sjaal is al gauw 100.000 Rp. Ik ben miljonair voor twee weken…denk ik. Ik koop zo een moslim hoofddoek voor Lien, mijn werkster in Suriname. Ze is ook een minimens. Ik ben nog in de war van al die nullen op de bankbiljetten. Mijn gevoel voor cijfers laat me in de steek. Ik weet niet wat en hoeveel ik uitgeef….Tijd om te berekenen wat wat kost, is er niet. Ach, miljonairs tellen hun geld ook niet…denk ik.

Ik heb aardig wat informatie verzameld over de taal en voor het verhaal wat ik moet schrijven voor het Citywriter project. Het verhaalidee staat al in mijn computer. Ik ben al begonnen met schrijven, maar het is nog in de fase van alles verzamelen, inspiratie opdoen via de indrukken en dat verteren.

Maandag is een nationale feestdag. Morgen, zondag ga ik naar de Oude stad (Kota Tua) en wellicht naar het museum daar. Ik ben geen Rupias 20140327_161532 20140327_141846
winkeltype, ook al schrok ik me rot toen ik de grootste winkelmall tegenkwam die ik ooit heb gezien. Mijn fototoestel kon het beeld wat mijn ogen opnam, niet volledig verwerken…. Jakarta is een mega stad. Mega-mensen, mega bromfietsen, megawinkels, mega-lawaai en mega-smog!

Vanmiddag laat ik me masseren. Nu eerst aan de slamet mangan!20140327_145612

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *