Familie

Pastei, pom, moksi aleysi, garnalen, gemberbier en sap smaken beter na de jaardag zelf! Het was 22 augustus en om 11 uur in de ochtend dacht ik aan het lekkere eten van mijn tante die de dag daarvoor haar 45e groots had gevierd. De traditie is dat de gasten bakjes meenemen en ik had me daar niet aan gehouden. Alleen al kijken naar het eten gaf mij een vol gevoel. Braaf had ik op de jaardag zelf 1 plastic bordje gevuld met alles wat traditioneel op feestjes wordt gegeten. Ik weet me geen lyrische woorden te vinden voor de zachte botersmaak van de pastei, de goed doorbakken pom, de met dyar-pesi en warme vis gevulde moksi aleysi, de rijpe bananen (voor het zout-zoet evenwicht), de smeuïge kip en de in azijn geweekte rode uien; a bin switi kefarlik! De bami was als eerste op. Dus belde ik mijn tante op om te vragen of er ‘leftovers’ waren. De diepvriezer van haar was te klein, dus was het eten verspreid opgeslagen bij haar twee andere zussen. ‘Je kan komen, maar je moet geduld hebben.’ Ze waren in diepe rust, aan het bijkomen van alle brasa, kusjes en danspasjes.
Het huis van mijn tante is een herberg geworden waar iedereen neerstrijkt rond de vakantie, of een weekend. Ze had gasten uit Nederland, Duitsland, Saramacca en Paramaribo. Mijn oom verdween in de massa van neefjes en nichtjes die door zijn huis liepen. Volgens mij heeft mijn tante niet eens door dat ze de rol die mijn grootmoeders huis stilzwijgend heeft overgenomen.
De televisie was aan, niemand keek, de ene nicht plofte naast de andere neef om hem een kus in het gezicht te geven. De andere liep naar de keuken en zocht iets om op te kauwen. Er liepen acht plus twee mensen die middag door het huis. Het eten was bezig op te warmen, dus moest iedereen geduld hebben. Plannen werden gemaakt om een dagje buiten de stad te gaan, iedereen sprak door elkaar, de remote werd gezocht, want de tv, daar keek niemand naar.
‘2cm’ zei mijn tante aan haar oudste neef. Zijn short moest 2 cm omhoog want die hing zodanig dat zijn billen te zien kwamen. ‘Elke ochtend zeg ik je broertje, 2 cm!’
Mijn broertje ging demonstratief poseren met zijn pants below the but. Een gebulder kwam van de nichtjes. ‘Jongen je hebt geen billen!’
Ik keek hongerig naar dit tafereel. Het was al 4 uur, de oven tergde mij met haar geuren. Geduld, dacht ik geduld moet je hebben.
Een van de 8 die op Facebook bezig was foto’s te uploaden zei dat ze begon te trillen van de honger. Ze stuurde haar moeder die in Nederland woont, elke seconde foto’s van haar vakantie hier. We zijn allen gewend rond een uur of drie te eten, niet die dag. Een bakje satés kwam tevoorschijn. We konden alvast de honger daarmee stillen. ‘Waarom kijken we naar voetbal?’ De tv ging weer uit.
‘Je gaat me missen als je weg bent jongen! Ze gaan je vragen in het vliegtuig waarom je huilt, of iemand van je ziek is of zo?’ grapte mijn tante. Mijn broertje lachte en omhelsde mijn tante.

‘Ruth je kan scheppen’ hoorde ik. Er stonden borden met moksi aleysi klaar op het aanrecht. Wat ik niet had gehoord was dat ik verder moest helpen scheppen. Gridi! hoorde ik erachter. Ik had al een hap genomen, opgelucht dat ik mocht eten. Snel deed ik de garnalen, pastei, stukjes kippenvlees met saus op de borden. Uitgehongerd zaten we allen in alle stilte en in ernst aan tafel om vijf uur, gebogen over ons bord. Maar drank doe ik niet zei ik.
Mijn broertje liep stiekem en met trage pas naar zijn kamer. Volle buik! Mijn tante en ik babbelden nog verder. De andere 7 waren alweer weg, de straat op. Familie.

1 thought on “Familie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *