Een boek publiceren, wat gaat er aan vooraf? Deel 2 het begint met de schrijver

Ergens in maart 2020, aan het begin van de pandemie, moest ik de schrijflessen van Soei Len even staken. Ze kon niet meer thuis komen voor lessen. Ik maakte gelukkig al gebruik van Zoom en konden we doorgaan na een maandje. Haar moeder gaf aan dat ze vooral door wilde gaan met de lessen. Eigenlijk hadden we alles al gehad aan schrijftechnieken. Omdat haar moeder aangaf dat ze vooral niet wilde stoppen met schrijven, vroeg ik haar in een gesprek of ze bereid was tenminste twintig verhalen te schrijven. Dunne boeken zijn gauw uitgelezen. Ik hamer altijd op het produceren van langere teksten. Ik probeerde het met Soei Len, om te kijken of ze daadwerkelijk gedreven was om verder te schrijven. Soms kunnen er andere interesses ontstaan. Ik heb  vaker jongeren persoonlijk begeleid bij het schrijven, maar langer dan zes maanden kwamen we nooit. Je zal het niet geloven, maar haar ogen schitterden vaak wanneer ze de schrijfopdrachten kreeg. Frappant was dat ik haar opdrachten gaf die ik gewoon ook aan volwassenen geef. Uiteraard een beetje vereenvoudigd en op een speelse manier. Nu ik stukken verder in het proces ben, realiseer ik mij  dat ik te maken had(heb) met een kleine genie. Geen enkele oefening was haar moeilijk. En hoewel ze een heel eenvoudig en zelfs verlegen meisje is, en dit verhaal niet wil horen, vind ik toch dat de wereld mag weten over haar gedrevenheid.

In december 2020, dat hadden we afgesproken, mailde haar moeder het manuscript met haar keuze aan verhalen. Ze had veel verhalen herschreven en had een paar nieuwe bij. Ik heb haar zelf laten kiezen welke ze goed vond voor publicatie. Er waren meer. Na feedback op tekst mocht ze weer gaan aanpassen. Hier en daar had ik sommige fragmenten weggelaten of verschoven en had vraagjes bij sommige passages. Dat haar manuscript een paar keer heen en weer zou gaan, daar had ik haar op voorbereid en goed uitgelegd dat sommige dingen moesten omdat het verhaal dan niet goed in mekaar zou zitten. Dat ze alles begreep en daar niet van ging protesteren vind ik nog steeds onbegrijpelijk.

HOE ZOUDEN WE HET BOEK PUBLICEREN?

In deze tijd is een boek in eigen beheer publiceren een dure aangelegenheid. De Schrijversvakschool heeft vaker in projectverband boeken gepubliceerd. Nu is dat niet het geval. Een e-boek versie was sowieso de makkelijkste en eerste optie. Ik vroeg offertes aan en startte een ‘crowd-funding’ actie. Binnen twee weken waren we zover! Ongelooflijk, voor deze moeilijke economie waar Suriname in zit. Er kwamen ook donaties uit Nederland wat ik bijzonder kan waarderen.

Soei Len en de Schrijversvakschool zijn de volgende personen en instanties heel erg erkentelijk! Dank, duizendmaal dank!