Fifty shades of grey

…EN DE SURINAAMSE VRIENDIN

Ik had net een goede vriendin op skype die ik nog geen nieuwjaarswens had gegeven. We spraken over mijn boek en de nominatie. Ze was blij voor me en hoopte dat ik die prijs win en van dat soort mooie wensen. Ik weet niet eens meer hoe we kwamen op het boek Fifty shades of grey maar het is echt zo een vriendin wiens ogen wild in afkeuring gaan staan en haar mond zich gaat tuiten zoals zij alleen kan, voor een dikke tyuri wanneer iets haar irriteert of verbaast.

‘Ik had dat boek hier in huis, maar ik heb het niet gelezen. No, no, no wan mán e kon nak’ mi nanga zweep dya! Ik hoef geen pijn te voelen bij seks hoor!  Me wipi a man baka yere! Ben je gek! Kom je me slaan?! Nee! Nee! Wat voor gekheid is dat nou!’
De typisch Surinaamse manier waarop ze zich uitdrukte liet mij op de typisch Surinaamse manier schaterlachen. Ik hield mijn hoofd vast toen ik naar haar gezichtsuitdrukking keek : “Stel je vóór, die man vraagt je, ik wil je bijten, dan zeg ik ja, ik wil je terugbijten en dat mag dan niet? Ik bijt m dáár hoor! Die mensen zijn psychisch ziek!’

Toen ze dit allemaal zei, dacht ik Ruth, schrijven! Nu. Ik begon spontaan te hoesten. De schrijfster van dat boek, E.L. James, waarvan we beiden online wat artikelen hadden gelezen, zei in een interview dat het echt niet haar bedoeling was om zover te gaan en de hele hype rond haar boek niet had verwacht. Ja, dúh, zeiden we beiden. Je brengt al die miljoenen lezers in de ‘slaapkamer’ van je gedachtewereld. Dat is best eng als je naar de thematiek kijkt… De media heeft haar naast haar literair agent zeker ook een handje geholpen. Schrijvers zijn bezig met dat wat hen beroerd, je geeft hoe dan ook inzage in je fantasie, je denken, enzovoort. En dat er miljoenen exemplaren zijn verkocht zegt iets van die vrouwen, van die maatschappij, van die wereld. Ik plaagde m’n vriendin dat het boek voor vele vrouwen een ware ‘revolutie’ is in hun seksualiteit. Die tyuri die ik kreeg was niet zacht. ‘Hoeveel standjes zijn er daadwerkelijk Ruth, je kan toch niet genieten als een man je vastbindt en begint te slaan? Ik kan niet begrijpen dat mensen sadomasochisme een genot vinden. Siki sma!’
Er zijn nog veel vrouwen, ongeacht de leeftijd, die alleen in het donker vrijen hoewel ze kinderen hebben gekregen maar qua seksuele beleving niet tot het uiterste [absurde uitersten] gaan, antwoordde ik. Er zijn veel vrouwen die laaiend zijn over dat boek en of dat een teken is dat ze zich enigszins seksueel bevrijdt voelen of hun fantasie mooie prikkels krijgt, weet ik niet. “Nonono, no wan man e kon fon’ mi!’ Ik vraag me ook af of SM ook iets is voor de Surinaamse vrouw. Wie zal het zeggen…
Ikzelf ben met veel moeite tot hoofdstuk 2 of zo van dat boek gekomen. Daarna weggesmeten. Ik had het cadeau gekregen en ook nog eens digitaal, maar ik werd moe van de trage gang van het geschrijf en die doorgekauwde seksscènes . De hardcopy heb ik intussen weggegeven aan een andere vriendin die nieuwsgierig was om de inhoud.

Aan rugpijn heb ik genoeg: meer hoeft niet!