Vanmorgen reed ik de Doekieweg op, daar bij het vliegveld Zorg en Hoop. Op de zondag zijn straten rustiger dan normaal en zie je ook meer straathonden op zoek naar eten. Ik zag een graatmager, zwart wijfje snuffelen dichtbij de ingang van het vliegveld. De plek was op een geparkeerde auto na verlaten. Ik rijd altijd met hondenbrokjes in mijn auto en ik zag dat de heren bij de autowas gisteren mijn fles water hadden weggegooid. Honden lusten meestal geen droge brokken. Ik reed dus door. Toen ik bij mijn tante kwam, vergat ik haar te vragen naar een flesje water. Het was rond 11 uur.
Lang bleef ik niet en ik reed weer terug, dezelfde route, over dezelfde irritant hoge drempels in die straat. En ja, ik zag mijn vriendinnetje iets verder in het gras snuffelen. Ik stopte maar hoor, om te kijken of ze die droge brokken wilde. Ik floot naar haar en kieperde een zakje hondenvoer om op een oude krant. En gelukkig, begon ze wel gulzig te kauwen. Meestal wacht ik een beetje om te waken dat de hond echt alles opeet, of dat niet een of ander misselijk mens gaat wegjagen. Surinamers zijn heel lelijk tegen straathonden. Ze keek met een dankbare blik naar mij terwijl ze verder kauwde. Echt zo van, laat mij goed kijken wie dat is. Zo gek als ik ben, verontschuldigde ik mij dat ik geen water bij mij had. De zon was al behoorlijk fel die tijd.
Uit het niets kwam een donkere man met slordige vlechtjes op zijn hoofd in een short rechtstreeks op de hond af en schopte haar weg. Hij griste naar de krant en vulde zijn hand vol met de brokken. ‘Nee!,’ gilde ik. Die man brabbelde iets, keek mij niet eens aan en liep toen met een snelle pas door. Hij bracht de brokken naar zijn mond. Perplex bleef ik achter. Ik was intussen weer uit de auto gestapt. De hond ging door met eten. Ik vulde weer aan. Ik dacht 1 ogenblik dat ik de zwerver (want daar leek ie op) wel die SRD 20 in mijn tas had kunnen geven. Ik keek op en zag hem in de verte verdwijnen. Hij had een erg snelle pas.
Ik wil dit soort beelden niet zien verdorie! Ik was zo aangegrepen, dat mijn ogen vochtig werden. Volgens mij was het eerder woede en onmacht dat ik huilde. Waarom had ik nee gezegd? Had ik nee gezegd omdat ik niet wilde dat hij de brokken at? Of had ik nee gezegd omdat hondenbrokken misschien niet goed zouden verteren in zijn maag? Ik weet het niet. Als een gefrustreerde sufferd reed ik naar een afspraak met de acupuncturist. Toen de naalden eenmaal in mijn lijf zaten en ik naar mijn ademhaling luisterde, bleef het beeld zich herhalen in mijn hoofd. De tranen rolden er weer uit. Ik voelde mij echt opgefokt. De brok in mijn keel heeft de hele middag gezeten. Is het al zover dat zwervers nu hondenbrokken eten om de honger te stillen? Verdorie regering!
Sari tori
Een moment stil en dan het verhaal voor een tweede keer lezen om zeker te zijn dat ik het goed begrepen heb. Jammer, dit geeft hart zeer, snik.
Jeetje, hier ben ik stil van.