Machinemens kreeg ik ooit als bijnaam van een oude tante, nou ja oud, een tante van 62 jaar. Ik heb een liefde voor digitale dingetjes, computers, laptops, Internet, digitale camera’s, dvd spelers en mp4 spelers en sinds kort de smartphone. Die knopjes vind ik sexy. Ik heb mezelf altijd verwend met dit soort hulpmiddeltjes. In mijn hoofd hoor, want zelf heb ik de goedkoopste in huis. Een goedkope pc, een goedkope laptop, een goedkope radio en een goedkope dvd speler, een goedkope mp4. Ik heb een vriendin die een PALM heeft. Een mini pc zou je zeggen. Het staat zo stoer, hoe ze met dat stokje (ik weet de naam nog niet uit het hoofd)aantekeningen zit te maken, mails verzend als die dringend zijn en afspraken maakt. Computers zijn zulke lekkere handige hulpdingetjes. Bij het schrijven, bij het tellen, bij het maken van foto’s, videootjes, alles. Ik haal denk ik maar een vierde van wat je met computers en al die digitale snufjes kan doen. Skype vind ik een prachtuitvinding, naast het Internet uiteraard. Ik probeer in de logica te komen, hoe het kan dat ik zonder telefoon, met een head/speaker phone, met een neef kan kletsen. En dan ergens in Sint Maarten, België, of America. En heel helder notabene. Regelmatig lees ik op Internet de nieuwste ontwikkelen op het digitale gebied. Ook tijdschriften hoor. Het is eigenlijk griezelig hoe snel alles zich ontwikkelt. Ik was laatst weer aan het digitaal window-winkelen (mezelf verlekkeren)en zag twee hele kleine boxen met een grootte van een ei, ook die een ovale vorm had, op twee dunne poten/staanders. Ik vroeg de winkeljongen of hij die voor me kon demonstreren. Dat deed ie ook graag en het zuivere geluid dat uit die twee minuscule dingen kwam was ongelooflijk! Ik waande mij op mijn veertigste jaardag al swingend met vrienden in de woonkamer op seventies en eighties muziek en veel alcohol. Een langgerekte a ontsnapte aan mn keel. Wat een genot. Ik klonk bijna orgastisch. Let wel, bijna. (Dat geluid komt er ook uit als ik nieuwe boeken krijg of dozen moet ontpakken)
De prijs echter bezorgde mij een coïtus interruptus. Wa-aw, 125 Amerikaanse dollars! En de verkoper met zijn winkellach keek me aan en zei ” ach mevrouw, dat kunt u toch betalen?”
De vraag was niet of het het kon betalen, maar WILDE ik zoiets wel betalen? Ik hield het op een aanraking met mijn vingers. Die was gratis en de gedachte zoiets ooit te bezitten was voor dat moment genoeg. Zo zit ik dus ’s avonds lekker te surfen op Internet die me overal brengt en alle reviews laat zien. Soms is de fantasie zo groot dat ik de geur ervan kan ruiken. De geur van “nieuw”. Intussen heb ik al gelezen dat je twee sim kaarten in je mobiele kunt zetten. Het nieuwste der nieuwste! De strategie die je kunt toepassen is rustig een jaartje wachten, want dan is er zoveel ervaring met het toestel, en zoveel gedaald in prijs, omdat het dan al achterhaald is en een nieuwere variant op de markt ligt. Het zal me tegen die tijd wel handig uitkomen. Dan hoef ik niet een Uniqa en Telesur mobiele aan te schaffen. Ze maken mn tas alleen maar zwaarder! But I got my eye on you, the two sim mobile!
1 gedachte over “Digitale hebbedingetjes”