De vergeten groep

Er gaat wel wat door je lijf als je hoort dat een jongen van nog geen 15 jaar zwerver is geworden. Je hoeft ook geen moeder te zijn om die gevoelens te hebben. Vanmiddag was ik naar Prasoro, het voormalige SOS kinderdorp, die een theeparty had in het kader van fundraising maar ook in verband met Moederdag die a.s. zondag is. Het was leuk de kinderen weer eens te zien. Lekker aan gehangen te worden en te genieten van de kleine handjes die me omhelsden. Ik ben er zeker een jaar niet geweest. Ze zijn allen op zn minst tien centimeters gegroeid. De schurft op sommige hoofden heeft plaatsgemaakt voor open blikken, bolle wangen en blije kinderen. Prasoro doet goed werk. Vrijwilligers ondersteunen in de vorm van geld, een verhaal, een theatergroepje vormen, met hen lezen.
18 Kinderen had ik aangetroffen en een behoorlijke relatie met hen opgebouwd. Vanavond miste ik eentje, Marlon, en vroeg naar hem. De jongste uit het gezelschap, Roberto, ook tien centimeter gegroeid antwoordde dat hij zwerver is geworden. De pleegmoeder maande hem om dat niet zo te zeggen, maar ik had het al begrepen.
Marlon kreeg vroeger epileptische aanvallen. Niemand kon hem aan en eigenlijk zou hij in een zorginstelling moeten voor bijzondere kinderen a la Matoekoe. De faciliteiten waren er niet naar. Soms kreeg hij woedeaanvallen en trapte de kleinsten die dan huilend naar de pleegmoeders gingen. Dat alles heb ik met eigen ogen gezien. Hij was ooit ook agressief tegen mij geweest en zijn ogen stonden op onheil. Je wist niet wat te verwachten. Ik ben wel groter dan hem maar onderschatte zijn kracht niet. Als ze je eenmaal in hun greep hebben, raak je niet los. Heel erg vond ik dit, want hij werd door die epilepsie vaak afgezonderd, mocht niet naar vakantietripjes buiten de stad mee, uit angst voor een aanval, die de organisatie niet zou aankunnen.
Hij is terug naar zijn vader, vertelde de pleegmoeder, maar die is een druggebruiker. Soms komt ie nog eten en baden en zien de ex huisgenootjes hem nog op straat. Je krijgt gewoon een mentale deuk van dit soort verhalen, van weeskinderen of halfwees kinderen. Gelukkig zijn er mensen die hart hebben voor de zaak en hen ondersteunen.
Oef. Goed dat er ook kinderen zijn die het hartstikke goed doen. Zo is het oudste kind in het dorp, briljant. Krijgt altijd tienen. Hij zit nu in de vierde mulo, gaat eerst de AMS doen en heeft interesse om medicijnen te gaan studeren. Hij nam mijn mobieltje en installeerde gratis Internet voor me van een provider wiens naam ik niet mag noemen hier. Emanuel doet het goed en daar ben ik echt blij om. Het hoeft niet altijd slecht te gaan met weeskinderen. Het enige dat je als mens wilt is dat je een toverstok had om deze kinderen hun leven mooier maken. En een toverstaf voor al die roekeloos neukende mensen dat ze…
Laat deze moederdag maar gauw voorbij gaan voor hen. Het herinnert ze alleen maar aan dat ze die niet hebben. Oef.
Mogen de weeskinderen nog eens tien, eigenlijk twintig, nee zestig centimeter groeien…

1 thought on “De vergeten groep

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *