De invloed van Damaru

Soms heb ik ruzie met de slaap die uitgerekend in het weekend het nodig vindt mij wakker te houden. In lezen heb ik geen zin, dus kruip ik achter de computer. Ik heb mijn stroomkabel van de laptop vergeten in de bieb dus kan ik niet lekker tikken op de bank. Vooruit dan maar. De hele week word ik al wakker met het lied van Damaru Ik heb een tuintje in mijn hart. Eigenlijk weiger ik dat lied te zingen, maar op een of andere manier blijft het terugkomen. Wat is dat toch? Dat ik de melodie niet uit mijn hoofd kan wegdrukken?
In de bibliotheek van Bukutori waar ik om de 2 weken op de zaterdag de dienst heb, hangt een jongen Romario die ongeveer tien jaar is. Romario is van het kindertehuis Prasoro. Wat ik ook doe of zeg, hij vindt lezen niet leuk. Het grappige is dat hij een van de weinige kinderen is die altijd komt groeten en dan met een stok begint te tikken waar ik keer op keer knettergek van word. Hij is niet te strikken met strip- of prentenboeken, niets niets niets. Uit pure wanhoop vroeg ik hem gisteren waar hij van hield. “Muziek, tante Ruth, ” zei een Indiaanse jongen die zijn wenkbrauwen eerder die week had geschoren. (Het verhaal van de geschoren wenkbrauwen…daar moet ik nog achter komen…).
“Damaru.”
Damaru is populair onder de jeugd. “Hij zingt mooi,” kreeg ik als antwoord op mijn vraag waarom. Ik probeer nog steeds een verband te leggen tussen het lied dat resoluut in mijn hoofd terugkomt en het antwoord van Romario. Verder vragen durfde ik niet. Nog steeds worstel ik met de gedachte iets te doen met dat muzikaal getimmerd van Romario. Ik kan hem niet op een muziekschool inschrijven, ik weet geen drum te spelen en ik heb geen geld genoeg om hem eentje cadeau te doen. Want dat is overduidelijk: hij is dol op drummen en timmert overal waar zijn vingers in aanraking komen met een houten oppervlak. Hoe stimuleer je talent binnen het vermogen dat je hebt, binnen het onvermogen van een kind, binnen een onvermogen situatie? Het houdt me bezig op deze vroege ochtend. 02.59 geeft mijn pc aan hier. Ik zou dolgraag en aan alle kansarme kinderen het lezen van boeken willen aanbevelen, maar realiseer ook dat ze in eerste instantie moeten willen. Wie weet breek ik een dagje door bij Romario.

2 thoughts on “De invloed van Damaru

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *