De doos van Pandora – Philomena Bijlhout- blog

“Goedemorgen Pandora. Wat is het menu voor deze donderdag?” vraag ik elke ochtend beleefd aan mijn verrassingsdoos op mijn nachtkastje. “Opstaan en je oude lijf op gang krijgen. Ga nu wat oefeningen doen”. Bitch, dacht ik bij mezelf. Wat ben je vandaag gemeen. Het wordt vast geen leuke dag. Typisch Pandora. Onvoorspelbaar als het weer. Nu is het grote droge tijd en toch elke middag een hevige stortbui waardoor ik al drie weken niet sport.

Philomena Bijlhout
Philomena Bijlhout

Ze heeft wel gelijk. Ik doe wat mij wordt opgedragen. Bewegen is heel belangrijk of je nou jong, middle aged of al cold turkey bent. ’s Ochtends stop je een koude boterham toch ook eerst in de magnetron voor je het lekker opeet. Op je zestiende staan je tieten rechtop. Bij 45 zijn er al gevolgen van de zwaartekracht in heupen en billen. Bijna zestig zijn je borsten blijven hangen op half zes door het voeden van zes kinderen. Toch moet je altijd aandacht besteden aan je eigen Goddelijke lijf. Dus stap ik uit bed zoals ook de andere huisgenoten die al voor mij wakker zijn. Een daarvan is mijn oudtante Mabel van 85.

Ze rommelt in het toilet dat naast mijn kamer is. Of is het Diego, mijn puberende neef. Zo hard drummen boven een pot op die leeftijd kan helemaal niet. Het klinkt wel ritmisch en statig…prrr…prpr…prrr. Ja natuurlijk. Vandaag is 21 september, de Internationale dag voor de vrede. Komt het toch nog goed met mijn geliefd Suriname? Zal er eens een gezamenlijke viering zijn van alle slachtoffers van politiek geweld? Is het eindelijk gelukt om haat, pijn en wrok achter ons te laten. Pandora, Pandora, doe vandaag toch niet zo gemeen. Weg met die nare herinneringen en ellende. Verras mij met grappige dingen.

Nu hoor ik iets anders uit de kleinste kamer van het huis; a, aaahhh! Is het tante Mabel? Misschien is het wel één van de andere mannen die een ochtend erectie heeft. De oude vrouw zingt al jaren in het kathedrale koor. Heeft een prachtige stem met veel mogelijkheden. Ja natuurlijk. Ze moet haar stembanden opwarmen voor een perfect geluid. Vandaar de overgang naar de hogere tonen.

Toch hebben wij iets gemeen tante Mabel en ik. We wonen beiden tijdelijk in bij familie. Over een maand verhuist zij naar het bejaardentehuis. En ik? Ik heb nog niks. Kan geen betaalbaar stekje vinden. Pandora Pandora, moet ik dansen in de regen of op bedevaart naar Batavia om mijn geluk af te dwingen. Of heb je liever dat ik blootvoets dans met maraka op het witte zand aan de Bijlhoutweg om de goden te verzoeken. Ik dacht terug aan mijn ontmoeting met een jeugdige rij-terrorist niet zo lang geleden. Hij zei dat hij alles afstemt met de hogere Goden of obya’s zoals hij ze noemt.

We reden beiden op de rotonde van de luchthaven. Roekeloos sneed hij me af in de bocht. Schoot voorlangs mijn auto. Gaf extra gas om vooral als eerste het parkeerterrein op te rijden. Het scheelde een donshaartje op een kaal hoofd of we waren gestrekt afgevoerd naar Paramaribo. Verbaasd over zoveel agressie en onbeschaamd rijgedrag sprak ik hem aan. “Bent u niet bang dat u doodgaat?” “Dood gaan we allemaal mevrouw”, was het laconieke antwoord. “Maar IK wil nog niet dood”, zei ik. “Mevrouw mi obya de na mi fesi. Mi obya de na mi baka. Mi obya de na mi sey.” “Maar fa fu mi dan?” waagde ik een poging om enig verantwoordelijkheidsbesef te bespeuren. Zijn antwoord? “Mi obya e luku yu tu!”. Ik liep weg en vroeg mij voor de zoveelste keer af waarom de politie in dit land zo weinig bekeurt. Donker getinte ruiten, roekeloos rijgedrag, bellen in de auto, rijden door rood licht, kinderen hangend uit ramen, bushouders die van een tweebaansweg een driebaansweg maken. Het is letterlijk de waan uit Pandora’s doos.

Het is nog vroeg in de ochtend en ik heb mijn buikspieroefeningen af. Nu nog de borst- en bilspieren. Als het vanmiddag niet regent ga ik hardlopen. Tante Mabel komt er aan. “Waar ben jij mee bezig?”, vraagt ze pittig. “Dat heb je helemaal niet nodig hoor. Draag een push-up bh, zet schoudervullingen in je blouse en haal in die Braziliaanse buurt in Paramaribo noord onderbroeken met vullingen”.

Pandora, ik schrik me rot. Zat er al die jaren in tante Mabel haar doos zoveel list en bedrog? Wees voor mij alsjeblieft net zo lief. Geen b-b-b oefeningen meer want anders ga je van mijn nachtkastje af. Vraag ik alleen nog God om zijn zegen en genade.

PHILOMENA BIJLHOUT

 

Deze blog is een resultaat van de training LEREN BLOGGEN die verzorgd is in september 2017. Wij delen graag enkele bijdragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *