Chicungunya revisited en dat soort dingen

Ze hebben niet gelogen, de virologen en de medici dat je nog last kan krijgen van reumatische pijnen een jaar of twee zelfs nadat je het chicungunya virus heb opgelopen. Vorige week haastte ik mij naar de fysiotherapeut omdat mijn rug vastzat en ik 2 dagen met een kruk me moest voortbewegen in mijn huis of naar de auto. Als een kip op kippenpoten loop ik door die stekende pijnen in mijn linkervoetzool. Mijn vingers zijn ook stijf. Mijn voordeelpot paracetamol met coffeine die ik van een goede vriendin had gekregen wordt langzaam minder. Intussen is mijn medicijnkastje aangevuld met Omeprazol, capsules tegen maagpijn. Mijn vader was al gereed om papayabladeren te plukken en dat vieze sap voor me te maken. Mooi niet. ‘Nee nee nee, valt wel mee!,’ zei ik heel snel. Nu zit ik met een massagestok onder mijn voetzolen de pijnpunten te drukken. Later haal ik bij Omu een flesje Otot, die balsem uit Indonesië die je rug in de vlam zet.wpid-screenshot_2014-11-30-19-26-39-1.png

Dan heb je van dat soort dingen waar je je alleen maar afvraagt waarom. Waarom je een verkeerd nummer doorkrijgt van het postbedrijf en je als laatste moet wachten op je pakket, omdat de douane of het personeel de hele loods moet doorzoeken en men de informatie van de pakketten niet digitaliseert. En dat wanneer de deuren van het postbedrijf om 2 uur n.m. dichtgaan en je vanaf half 1 daar staat in een aircoruimte die alleen hete damp laat. Dan vraag je je af waarom men een belangrijke afspraak pas afmeldt wanneer je al gekleed bent, parfum heb gespoten, je een laatste blik in de spiegel werpt om te kijken of je haar goed zit om dan even op je mobiel te kijken; een afmelding via email.
Waarom een stel kleine jongens uitgerekend naast mijn woning elke middag spelen en slaan met stokken en pakkertje spelen, je honden agressief raken van al die rennende kinderbeentjes en je hoofd bonkt. Wanneer je denkt dat het voorbij is, hoor je de trompetten en luid gedrum van de Majorette band, want de politieke partij PALU heeft een massameeting, net bij jou om de hoek. De start is voor je deur. Dat lawaai, dat lawaai. Je honden komen krabben aan je slaapkamer deur. We willen binnen zeggen hun angstige oogjes: het is ondraaglijk.

Ik wil me niet afvragen waarom er 25 politieke partijen zich hebben ingeschreven. Zijn we niet in Suriname? Het land van de fayalobi, de moskeeën naast de Hindoetempels en synagoge? Siemsiederiem en zo, land der landen. Het land van de diverse etniciteiten waar ze in vrede met elkaar leven? De mythe wordt zo ontkracht hoor jongens! De NDP wil met niemand de verkiezingen ingaan. De coalitiepartners voelen zich gebeten. Ha,16 jaar voor de zoon van de president waarbij je geen leedvermaak mag hebben, want anders ben je een slecht mens. Scheldkanonnades en beschuldigingen van politiek verraad op internet. Oh en die foute spelling van zowel het Sranantongo als het Nederlands. Het is niet te verteren allemaal. Nog 5 is alles wat je hoort. Nog vijf jaren.

‘Omu heb je ook shilling oil? A lo fili bun. Ja, bigi bigi batra’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *