Stel je dit voor:
Ik sta een mooie maandag op, vogels fluiten zoals gewoonlijk, er is een koele ochtendbries, geen brandweersirene te horen op de achtergrond en ik denk, laat me maar eens lopen naar de supermarkt. Ik moet een blikje melk halen en nog wat dingetjes voor de week. Maar mijn hernia speelt sinds september op en ik heb heel wat homeopatische tabletten op, bezoeken aan de fysiotherapeut, een belt die stroomstoten produceert, en aan een grote magneet op mijn rug, dichtbij mijn stuit en nog een kruk als ondersteuning bij het opstaan en lopen. Iedereen zegt dat beweging goed is. En terwijl ik mijn boodschappentas zoek schiet de gedachte te binnen dat ik toch maar liever met de auto kan gaan. Tenslotte mag ik niet meer dan 5 kilo tillen en ik had wat flessen yoghurt te kopen en schoonmaakmiddel. Ik start mijn auto, rijd naar de Supermarkt om het hoekje bij mij.
Op het achterterras geef ik mijn honden te eten. Ik moet ze in de gaten houden, anders slurpt Wini, de stofzuiger, niet alleen haar eigen eten, maar ook dat van Yuri. Ik leg kranten voor hun poepje, hark een beetje, maak met de gieter mijn plantjes nat, doe het vuil van de avond in de ton buiten. Ik loop in de gang op zoek naar hun halsbanden voor hun wandeling, doe ze een voor een om, kijk naar buiten en zie mijn auto niet.
Ik kijk, sta, 2 seconden niks.Kijk weer, dit keer met een vraagtekenfrons op mijn voorhoofd. Knipper met mijn ogen? Ben ik aan het slaapwandelen? (Dan is het wel erg helder). En dan… stijgt er bloed naar mijn hoofd, ik zoek mijn autosleutel, vind het ook op de eettafel, kijk ernaar en het enige wat ik doe is de naam van God uitspreken met ‘mijn’ als voorvoegsel. Ik stotter, kijk nog eens naar buiten en zie de straatstenen. 115. ” Beamte, mijn auto is gestolen, ik woon aan die straat ja, daar rijden, nummerplaat is Wee Pee ja.” In vijf minuten staan twee jonge politieagenten op het terras. Vragen over en weer. We lopen samen naar de buren; niemand iets gezien. “Hardwerkende mensen en dan gebeurt dit. Waar ga ik geld vinden om een nieuwe auto te kopen?” Ik bel Assuria om de verzekering te blokkeren. “Oh mevrouw wat erg, maar pas wanneer u een politieverklaring heeft kunt u de diefstal melden. Nog eens dat nummer mevrouw. Acht, vijf?”
“Ze zijn vast wel gaan roven met uw auto. De kans is groot mevrouw dat uw auto of gesloopt wordt, of in brand gestoken wordt na de roof. Hoe laat ontdekte u dat die auto weg was? Een speciaal herkenningsteken? Een sticker?”
“Ja met Woof erop. Weet u net een hondenkluif. Nee, Woof, niet met een -e- maar met een o. Op z’n Engels.”
“De verklaring kunt u na een uur bij het bureau Nieuwe Haven halen.” Ik zit verslagen op het terras, wil huilen maar houd me kranig totdat de politie vertrekt. Ik bel mijn tante, schrijf op mijn Blackberry dat mijn auto gestolen is. Een student schrijft een Broadcast message uit, ik neem het over. Stuur het naar het kleine aantal vrienden op mijn BB, ik schrijf op facebook: AUTO GESTOLEN. Allerlei schrikreacties en medeleven en ze delen het verder…
Ik huil nog steeds en zit een beetje radeloos in mijn woonkamer. Getoeter, de politie is er weer. Ik stap in de politieauto. Ik schaam me diep. Ik lach, kijk als een idioot uit mijn ogen, hulpeloos. “Uw verhaal klopte niet mevrouw.” Ik kijk naar de blik van de agent en ik zie hoe hij naar een warrig iemand kijkt en zich afvraagt of ik wel ‘100’ ben. Bij de supermarkt aangekomen zie ik maar liefst 4 andere politieagenten, waarvan twee van het A-team. Ik weet niet wat ik moet zeggen en zeg het ook. Ik zie weer die blik in hun ogen. Ik heb me nog nooit zo geschaamd. Hoe is het mogelijk dat mijn geheugen me zo in de steek laat? De agent belt naar de centrale: loos alarm. Alle politiestations waren al gemeld…Ik had het gehoord via de ‘walky-talky’. Ik verontschuldig me, stap in de auto en rijd op 20 km per uur naar huis.
Op facebook plaats ik een bericht dat de auto terecht is. Heel Suriname weet het intussen. Ik citeer: Dus…. die mevrouw van wie die witte Raum is, heeft haar auto bij de chinees laten staan… is ze met der voeten naar huis gelopen… en toen is ze haar hondjes eten gaan geven… en toen zag ze die auto niet meer… enne… ze heeft toen alarm geslagen… politie is gekomen enzo enzo… We (wij die haar kennen) hebben intussen bc’s en zo gestuurd voor iedereen in het land… Ik (ik die haar ken) heb me geergerd aan iemand die daarna poste dat hij moe is van gestolen auto berichten…
Heb je ooit van je levennnnnnn…
#Whaaaaahahahahahahahahahahahahahahahahahahaaa, this totally made my day today! LOL!
Ik sta voor de grote spiegel die ik heb in de woonkamer en begin te schaterlachen tot mijn ogen tranen en ik begin te hoesten. Het is een wakeup call. Niet teveel doen tegelijk. Ik werd gevraagd of ik dronken was, of ik niet naar de psycholoog moet, troostberichten dat ik echt niet de enige ben wie dit is overkomen, er is gebeden, allerlei spirituele interpretaties, anderen hun hart begon te kloppen of hadden het benauwd gekregen. “Koop een bier en zegen die auto mang!” Hartverwarmend, al die reacties.
Mijn auto staat er nog en ik ben veilig en dankbaar.
[Jammer dat ze geen geldprijzen geven voor blunders. Ik kan wel wat gebruiken…]
Die hebben dat geld harder nodig noh? ;-))
No my dear, the Oscar goes to Wiesje.
Henna