Wat is dat toch?

Het is me de laatste tijd te vaak overkomen dat ik voor dom of inferieur wordt aangenomen en men mij gewoon voor de gek houdt. Twee weken terug belde ik een IT-vriend van mij of hij wist waar ik in Paramaribo een reserve oplader voor mijn Macbook laptop kon kopen. Een van mijn hondjes had de kabel stukgebeten en de ducktape had niet geholpen. Ik kreeg namen en telefoonnummers van volgens mij alle computerbedrijven in Paramaribo. Ik belde en ben zelfs naar een paar geweest, maar kon nergens mijn oplader vinden. Mijn IT-vriend gaf me toen een telefoonnummer van iemand die ook een ‘Mac-freak’ was die wellicht de kabel kon solderen of ‘repareren’. Hoopvol haalde ik mijn oplader uit mijn tas en gaf het aan een voor de samenleving bekende fotograaf die me met de alleraardigste glimlach vertelde dat hij in het weekend mijn oplader zou ‘fixen’. Hoopvol stapte ik in mijn auto om vervolgens nooit meer iets te horen van deze bekende meneer. Het was de maandag van de brand toen ik een sms stuurde om te vragen naar de status van de reparatie. Geen antwoord. Ik dacht, ok, iedereen is in de ban van de brand, ga niet zeuren om je kabel. Ik weet dat ik ongeduldig ben wanneer het om efficiency gaat. Ik moet toegeven dat ik erg stipt ben met reageren (maakt niet uit waarop) Ask me anything, ik probeer je te helpen en wel heel snel. Het lastige van deze karaktereigenschap is, dat ik steeds vergeet dat ik in Suriname ben, waar niet iedereen staat te springen om mijn problemen. Enfin, die maandag sloeg ik over. Sms’te daarna een paar keer, geen respons. Bellen, intoetsen, geen respons. Ik begon te twijfelen aan mezelf of ik het juiste nummer had, zocht die persoon op Facebook op, voegde die toe en stuurde een bericht. Geen respons. Intussen zijn 2 volle weken voorbij, mijn IT-vriend weer gevraagd of die contact kon maken. Deed hij ook maar ook hij kreeg geen reactie. Mijn hoop veranderde in boosheid, gewoon om het simpele feit dat zo een persoon gewoon niks van zich liet horen. Is die onbeschoftheid normaal? Ben ik maar een zeur? Waarom behandelen mensen me zo? Wat heeft die persoon met mijn oplaadkabel gedaan? Is mijn oplaadkabel naar de klote misschien door gerotzooi? Heeft ie mijn oplader gesloopt? Ik wist het niet. Ik stuurde een sms waarin ik vroeg om mij uitsluitsel te geven en vroeg wat voor rotzooi dit was. Nul. Intussen was ik naar een cybershop geweest (in diezelfde week van die brand) en een bestelling gedaan om via Amazon.com een nieuwe oplader te kopen. ‘Mevrouw, volgende week vrijdag!’ De vrijdag daarop werd ik gebeld ; ‘Mevrouw, de bestelling is vertraagd. Gaat u nog een week wachten?’ (Alsof ik een keus had).

De week daarop was het een nationale vrije dag: Ied ul Ada, en was geen enkele hond op straat. Goed, zaterdagochtend belde ik, hoopvol, verwachtingsvol: ‘Mevrouw, ik weet van uw geval. De batterij kostte 40US duurder dus hebben we maar niks gedaan, want misschien zou u niet willen en ik kan het wel voor u in orde maken, maar dan krijgt u uw oplader pas op 17 november.’ Vol teleurstelling zei ik de meneer om de bestelling maar af te zeggen. Ik ging mijn geld terughalen. Waar ik absoluut niet tegen kan zijn mensen die incompetent handelen. Ik bedoel, wanneer een klant voor je neus staat, aangeeft dat ze in het hele land die batterij niet kan vinden, haar inkomsten en de toko die ze draait afhankelijk is van wat er in en uit die laptop komt nodig heeft, dan ga je toch niet nadenken over een verschil van 40USD? En als dat het geval zou zijn, bel haar meteen op zodat ze ja of nee kan zeggen. ‘Ja, die jongen is pas in dienst en mevrouw, u wil het niet geloven, er zijn klanten die moeilijk doen over SRD 50.’ En dat is de attitude van de zogenaamde ondernemer hier in dit land. Een winkel vol mobieltjes en kabels en chargers, maar het risico om een product aan te schaffen van 40 USD teveel kan niet! Deze dingen kunnen er bij mij niet in. ‘Ook al had u mij 150 US gevraagd had ik die charger nog gekocht! Ik leg u net uit dat mijn toko me geld oplevert dankzij die oplaadkabel!’ En ook al had ik die oplaadkabel niet gekocht was er vast wel iemand in Suriname die het ooit nodig zou hebben.

‘Je doet net een hollandman’, had mijn loper toen ik hem pas leerde kennen tegen me gezegd. Ik begin eraan te geloven, hoewel ik niet langer dan twee maanden in Nederland ben gebleven, ik geen Hollandse tongval heb en ook geen Hollandse man heb. Wat is dat toch?! Wat is die lakse, nonchalante, onbeschofte, inconsequente, klantonvriendelijke, arrogante, ongemanierde attitude van de Surinaamse mens? Je wordt met je geld in handen genept, voor dom aangenomen, genegeerd en het leukste is nog dat men ermee wegkomt. Ik heb echt tal van dit soort gevallen meegemaakt de afgelopen periode, met de bank, met goede vrienden: het lijkt wel een virus!

Godzijdank ben ik nog omringd door een paar goede efficiënte geesten. Mijn zwager-neef uit Nederland gaf ik een ping, stuurde een link en ja hoor, zaterdag arriveert mijn oplader en kan ik verder met mijn leven. Bij een andere broerenvriend die dezelfde machine heeft mocht ik mijn machine opladen zodat ik nog wat documenten kon overzetten op mijn stick en verder kon met ademen. Ik heb een reserve machine. Wanneer je jezelf een professional noemt ga je bijvoorbeeld niet naar een internetcafe om aan je manuscript te werken. Van een oplader had ik niet twee, omdat je vanuit gaat dat die moeilijk stuk gaat. Aya!

Ik krijg de neiging om de naam van die onbeschofte gast te tikken, maar ik gun het hem niet. Hij ‘scoort’ genoeg met zijn foto’s. De vraag blijft waar dat ingebakken superioriteitsgevoel vandaan komt bij lichtgekleurde mensen in dit land. Of misschien moet ik een ander woord gebruiken: superioriteitssyndroom. Wat is dat toch, dat we zo disrespectvol met elkaar omgaan? Vandaag nog sta ik in de rij en kijk toe hoe een caissière een oudere man die duidelijk slecht kan schrijven, afbekt omdat hij niet weet hoe hij dat bankbriefje moet invullen. En ik denk potverdomme, dankzij die man heb je een baan! Het is toch een kleine moeite om die man te helpen? Het zal allemaal wel aan mij liggen hoor. Misschien moet ik aan dat gedrag conformeren. Gewoon niet reageren wanneer ik geen zin heb, niet zo stressen om dingen gedaan te krijgen. Misschien moet ik gewoon maar conformeren…

(Zie het maar zo: in elk geval levert deze ervaring tekst op en geen bloedspuging…)