Altijd wanneer ik Renate Wouden ontmoette of haar naam tegenkwam op Facebook ga ik terug naar de tijd dat ik als 23- jarig meisje meeliep met de Nationale Vrouwen Beweging. Ik zag een rijzige vrouw, met een voor mij toentertijd vrij strenge blik. Op het moment dat ze haar mond opendeed, kwam er een lieve lach van jewelste tevoorschijn. Vrouwen liepen in en uit haar kantoor, vaak met een blik van hoop op hun gelaat.
Iedereen denkt meteen aan BBGO wanneer je haar naam noemt. Maar ze deed zo veel meer voor vooral vrouwen. Ongeveer 30 jaar terug kwam ik in contact met de Vrouwenbeweging waar 4 krachtige vrouwen het beleid uitmaakten. Hun grootste doel was vrouwen economisch te versterken en daardoor weerbaar en zelfstandig te maken. Renate Wouden was 1 van de 4 die zo veel deed dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Eigenlijk ken ik niet alle projecten meer uit het hoofd. Ik kwam pas in contact met hen toen ze hun kantoor in 1997 oprichtten aan de Gemenelandsweg. Ik begreep dat ze in 1986 ook betrokken was bij het grote Baarmoederhalskankerproject van de Nationale Vrouwen Beweging. Mafondo (een groep marronvrouwen), Vrouwen in Niet Traditionele Beroepen, Campagnes over Menopauze, Kostprijsberekening (die had ik gevolgd) en nog zoveel projecten en programma’s: alles voor het welzijn en de welvaart van vrouwen. Samen met Siegmien Staphorst, Wijlen Joyce Ooft, Florence Lenne. Dat waren de 4 stonfutu van die organisatie tot 2011. Ik moest ooit de samenstelling van een NVB-bulletin zorgen, en zo kwam ik in contact met al het werk dat ze deden.
Als Internet er dertig jaar terug was geweest, hadden we deze periode alleen maar berichten van de NVB langs onze socialmediakanalen. Ik weet zeker dat honderden vrouwen die nu ondernemer zijn, of zelfstandig werken, dat nu doen dankzij Renate Wouden. Ik zou mezelf makkelijk een van hun protegees kunnen noemen. Voordat ik met het literaire bezig was, ‘zwierf’ ik vooral bij vrouwenorganisaties. Ik heb er veel geleerd: het geloof in eigen kunnen. Dat bijvoorbeeld een directeursfunctie niet per se voor de mannen is weggelegd maar ook voor vrouwen. Dat soort gedachten zijn echt de impact geweest van het hangen bij deze vrouwen/organisaties. Wanneer je jong bent, ben je nog op zoek toch?
In persoonlijk verband ken ik haar van mijn grootoom en tante Muntslag die haar beste vrienden waren. Ze had zelfs de begrafenis van mijn groottante en oom geregeld. Dat gaf haar echte vriendschap aan hè. Waar ze die tijd vond, ondanks haar eigen beslommeringen (en die waren niet makkelijk als ik het van een afstand mocht beoordelen) weet God alleen. En dan nog in het latere leven opkomen voor de belangen van de bejaarden. Ik ken nogmaals niemand die haar nadoet of dicht in de buurt komt. Gelukkig heb ik haar vaker in het echt geprezen om haar werk. Dan lachte ze bescheiden. Suriname verliest een échte icoon, een echte dyadya-uma en een rolmodel.
Gecondoleerd Suriname!
Rust in vrede Mevrouw Wouden, we zullen u missen.
Ruth San-A-Jong
