How fragile we are Sterven tijdens en aan COVID-19

How fragile we are Sterven tijdens en aan COVID-19

De laatste tijd hoor en lees je alleen maar over ellende. Deze week was de overspoeling van ellende via social media en appjes echt te veel. De Covid-cijfers die dagelijks worden gepubliceerd, ministers die halve waarheden vertellen, media met sensationele berichten: het maakt je alleen maar angstig. Ons gedrag lijkt onveranderlijk. Want als medici zeggen dat het virus mensen nodig heeft om te leven, dan begrijp ik niet  waarom men zich toch niet houdt aan de meest bekende maatregelen: zo weinig mogelijk in contact komen met anderen. Waarom men zo gebrand is op dingen als Moederdag en toch bij elkaar gaat hokken tijdens lockdowns. Ik snap het niet. De rush van de vrijdagen is niet te vatten. En dan kan ik misschien makkelijk praten, omdat ik het waarschijnlijk iets (!) beter heb dan een dagloner bijvoorbeeld. Maar ook daar kan ik mij in vergissen. En dan nog denk ik: hoeveel heeft een mens nodig om 2 dagen te overleven?  Als je in een ziekenhuis ziek ligt, lig je ook een hele week lang, of langer, hulpeloos en gaat niks verder en blijf je op je rug . Waarom mensen dan het risico nemen om in een ziekenhuis (of veldbed) te belanden,   aan beademingsapparatuur, happend naar lucht in Intensive Care. Ik begrijp het nog niet.

ISOLATIE
Ik probeerde alle gedachten uit mijn hoofd te bannen naar hoe het zou zijn geweest nadat ik het nieuws hoorde dat een dierbare was overleden. Gisteren was ik afscheid gaan nemen van mijn vriendin Nancy Chelius die het gevecht tegen Covid heeft verloren. Ik stond naar de kist te kijken en voelde hoe mijn ogen zich vulden met tranen. Ik slikte snel, schudde mijn hoofd en liep weg. Hoe waren de twee weken voor Nancy geweest, vanaf het moment dat ze het resultaat hoorde, en dan alleen op een kamer, hoestend, pijn aan de borst misschien, hoofdpijn, aan een apparaat, moeite met lucht happen? 24 uur, twee dagen, twee weken. Je kind niet mogen zien om het gevaar van verdere besmetting, te denken aan wat als, wat als… Je machteloos voelen, huilen omdat je wist wat er aan kwam. Omdat je van binnen weet wat er gaat gebeuren. Je bewust bent van je gedachten en de omstandigheid en je niets kan doen dan opgeven. Je bent ook mentaal in isolement. De verplegers en artsen verwisselen misschien wel je slangetjes maar je bent toch, toch alleen. Je sterft alleen.

Je kunt er alleen bij wanneer de persoon is overleden. Je kunt er alleen bij om afscheid te nemen in het mortuarium. En hoe, zal ik je maar besparen. Een mooie herinnering is het vast niet. Met die herinnering blijf je je hele leven. En waarom? Omdat wij dat feest wel willen vieren, wel muzikanten willen laten spelen op onze bigiyari, wel naar Suriname afreizen omdat we de macht en het geld hebben om dat gewoon te doen. Omdat we egocentrisch zijn en denken dat het ons nooit kan overkomen. Omdat we denken dat als onze leiders dat toch doen, wij dat ook mogen…want het is je mensenrecht. Ik begrijp het nog steeds niet waarom men daarvoor kiest.

Natuurlijk moet een ieder dood. Maar als je weet dat wanneer je voor een rijdende truck de straat over steekt, je vast en zeker wordt aangereden en morsdood bent daarna: waarom zou je daarvoor kiezen? Ik begrijp het nog steeds niet. Ik wilde mijn gedachten van vanmorgen even kwijt, want het is veel dat op ons afkomt deze tijden. Ik hoop dat deze nachtmerrie gauw eindigt, niet in de dood, maar in leven.

 

Keep safe

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *