Zintuigen

Tachtig had ze gezegd met haar roestige oude stem. De rimpels onder haar ogen verraadden een leeftijd van 65 jaar. Ik verwonderde mij over haar korte lichaam, wellicht maatje 38, dat acht kinderen op deze wereld had gebracht. Een baarmoederbekken hoeft niet zo groot te zijn om acht kinderen te baren. Mits ze waterhoofden hebben natuurlijk, maar zo te zien waren deze normaal geweest. Haar witte bermuda en t-shirt met spaghetti bandjes maakten haar evenjong als haar uitstraling. Ik had het getroffen. Een huisbaas die niet ouderwets was, maar een wijze geest had. Je zag aan de beweging of flexibiliteit van het bukken dat ze aan yoga deed of rekoefeningen deed elke morgen. Het herinnerde mij er aan dat ik weer eens op de loopband moest. De dikke aders op haar slanke handen zagen er stevig uit. Het bloed stroomde goed, het leven was er. Dat korte zachtgrijze kroeze haar op haar hoofd schitterde elke keer als ik op haar hoofd neer keek. In gedachten liep ik met mijn vingers lang haar hoofdlijn, alleen om de herinnering aan mijn grootmoeder die vorig jaar was overleden, te herleven voor een moment. Ik kon het niet, het was niet mijn oma en ze zou me verkeerd begrijpen. Ik slikte mijn emotie weg, ik slikte het gemisgevoel weg dat plotseling opdook. Je kan niet met alle oma’s hun gezicht zomaar gaan spelen berispte ik mezelf. Een vogel onderbrak onze zondagse babbel die vrijpostig op haar terrastafel neerstreek en een poepje liet. We lachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *